ԳԵՀԵՆԻ ԱՌԱՔԵԼԻ ՆԱՄԱԿԸ ԿՌԱԶԻ ՇՈՖԵՌ ՄԱՆՎԵԼ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻՆ

կկկ24 araqel

« Չկա ավելի մեծ պղծություն, քան հարազատ ժողովրդի պատմության չարամիտ աղավաղումը »: Գարեգին Նժդեհ

Ճիշտն ասած, այս անգամ որոշեցի նամակս անձամբ քեզ գրել, որովհետև վստահ եմ, որ մեծ ուշադրությամբ կարդալու ես այս տողերը: Ավելի ճիշտ՝ այն կարդալու են քեզ համար, որովհետև դու այնքան անգրագետ ես, որ ընդունակ չես որևէ բան կարդալ: Բաց նամակ գրելու վարպետ չեմ, ինչպես քո դուքյանի Սարիկներն ու Վարդան Դևրիկյանները:

Սակայն լավ գիտեմ, որ նամակը հասնելու է ոչ միայն քեզ, այլ քո հաստագլուխ թուլեքին ևս:

Ինչու՞ ես կարծում, որ դու խելացի ես և արժանի գովասանքների, մի՞թե չես տեսնում, որ այն ջանքերը, որոնք գործադրում ես, անտեղի են ու անիմաստ: Ինչո՞ւ ես կարծում, որ մարդիկ տառապում են հիշողության կորստով, կամ ունեն հավի հիշողություն, ինչպես դու: Մի մոռացիր, որ ողջ կյանքում մնացիր Փնթի Կռազի շոֆեռ, չնայած անգամ այն դեպքում, երբ համազգեստիդ դրեցին գեներալի ուսադիրներ: Լսի՛ր Տիկոզ, կարծում եմ, միայն այդպես քեզ ընկալելի կլինի, որովհետև ծանոթ անունը գոնե կհիշեցնի քո ով լինելը: Գյումրեցիներին ուղված քո բաց նամակը (http://www.1in.am/2218464.html   Պատիվ եմ ունեցել լինելու առյուծ գյումրեցիների հրամանատարը. Մանվել Գրիգորյան ) ուղղակի ծիծաղելի է: Կարծում եմ, դեռ առիթ կլինի լավ ծիծաղելու: Ի՞նչ է, փառքի բարձունքը քեզ անքան է կուրացրել, որ արդեն շա՜տ հեռու ես գնացել, չնայած միշտ էլ կույր ես եղել՝ հոգով ու մտքով, ինչպես քո ոջլոտ քավոր Վազգենը, սակայն մոռանում ես, որ քեզ ճանաչողները շատ են ու դեռ կենդանի: Մտածում ես, որ այնքան խելամիտ ու տաղանդավոր ես, որ արդյունքում ինչ-որ փորձում ես անել, հակառակն է ցույց տալիս: Ինձ արդեն հայտնի է ոչ միայն քո անցյալն ու ներկան, այլև քո ապագան ու վախճանը:

Դու տեղյակ չես անգամ, որ մարդիկ իրենց կյանքում թողնում են հետագիծ, ու այդ հետագիծն անգամ իրենց կյանքից հետո էլ դեռ մնում է: Այնպես որ քո կյանքի հետագիծը արյան ու արցունքի շնորհիվ է եղել: Այդ պատճառով մի գեղեցիկ օր դու դեռ պատասխան ես տալու: Դու գիտես, թե կյանքն ինչ դաժան է լինում, երբ դեմ առ դեմ հանդիպում ես իրականությանը: Եվ հավատա, այս նամակը հենց այդ իրականությունն է, որը կարդալու են քեզ համար: Հանդիպելով իրականությանը՝ դու կզգաս այն սարսափը, որից այնքան վախենում ես, ու քո հանցանքների համար պատասխան ես տալու ոչ մի այն դու, այլև ժառանգներդ: Հենց դրանից ես դու վախենում, որովհետև լավ եմ ճանաչում քեզ:

Քո անգրագիտությունից չեմ խոսում, որովհետև դու լավ գիտես, որ անգամ ստորագրել չգիտես, ուր մնաց կարդալ, չնայած որ ջանում ես թաքցնել: ԵԿՄ- ում հավաքված նախիրը ընդունակություններից ու արժանապատվությունից զուրկ է, որովհետև քեզ նման ապուշին անվանում է զորավար: Սակայն դու երևի տեղյակ չես, որ այդ նույն նախիրը քո ետևից հայհոյում ու ծաղրում է: Ի՞նչ ես կարծում, ցավելո՞ւ են, երբ դու սատկես ու հեռանաս այս կյանքից, հավատացնում եմ, որ քո գերեզմանին միզողները հերթ կկանգնեն և ծայրն էլ չի երևա: Քո կյանքը շարունակվելու է վախի ու սարսափի մեջ, որ երանի ես տալու մեռելներին: Գալու է այն ժամանակը, որ պատանի Եռասերունդ երկրապահներն իրենց մատներով են ծվատելու ոչ միայն քո աչքերը, այլ ոճրագործ ժառանգներիդ լուսարձակ աչքերը նույնպես:

Առյուծասիրտ գյումրեցիներին էիր շնորհավորում, մոռանալով, թե 1994թ.- ին Մարտակերտի ճակատում էջմիածինցի քո ենիչերիները ինչպես էին գյումրեցիների հրամանատար՝ գնդապետ Վարդան Մալյանին խոշտանգում, մոռանում ես, որ քո հրամանով էին խոշտանգում մասիսցիների լեգենդար հրամանատարին, հոկտեմբերյանցիների առյուծ հրամանատարներին: Վեդու և Երևանի գումարտակի առյուծ տղաներին ականապատված դաշտերում ոչնչացրեցիր, հիմա էլ սու՞րբ ես ձևանում: Երևի հիշողությունդ դավաճանում է 1994 թվականի ապրիլին Թապ Կարակոնլի գյուղի գրոհի ժամանակ արթիկցիների ու գյումրեցիների սպանդը, անհամար դիակները միայն քո շնորհիվ եղան, որովհետև դու էիր, որ փարիսեցու նման թիկունքից ոչնչացնում էիր առյուծասիրտ տղաներին: Եռամսյա հավաքով բերված հազարավոր մարդկանց մարմինները քո ձեռքով գերեզման իջան:

Տիկո՛զ, դու միշտ շակալ ես եղել, անգրագետ ու ոճրագործ, խոսել պատերազմի հաղթանակներից՝ դու իրավունք անգամ չունես: Ի՞նչ ես կարծում՝ 5- րդ կամավորական բրիգադում բոլորը քեզ նման անգրագետ ու տխմա՞ր են եղել, հիշի՛ր, որ այդ բրիգադի տղաներից շատերի հուշատետրերն ու օրագրերն իմ ձեռքին են, և ես խոստանում եմ՝ շուտով կհրապարակվի ամենը, և այն ժամանակ այդ առյուծասիրտ տղաների ժառանգները, որոնք կարոտ մնացին իրենց հայրերի գուրգուրանքին, քեզ հետապնդելու են ամենուր, ու հալածվելու են քո յոթը պորտը՝ մինչև վերջնականապես ջնջվեք աշխարհի երեսից: Երևի ձերդ մեծությունը չի հիշում, թե ինչպես էին մարտադաշտում էջմիածինցի ենիչերիները բռնաբարում ոչ միայն գյումրեցի բուժքույրերին, այլև բրիգադի բոլոր կանանց: Իսկ սակրավոր Աբելի մասին երևի հատուկ հիշեցում է հարկավոր, որին խոշտանգեցին բոլորի առջև : Կապիտան Գրիգոր Առաքելյանի հանդեպ գործած ոճիրն աննախադեպ էր, որ անգամ Բաքվի բանտերում չի իրականացվել: Ազատամարտիկներին խոշտանգելով ու սպանելով՝ չբավարարվեցիր, անցար Արշալույսի բնակիչներին ու Էջմիածինցիներին նույնպես: Ի՞նչ ես կարծում, այդ ոճիրները այդպես հե՞շտ ես մարսելու: Հաագայի միջազգային դատարանում պետք է քեզ դատեն որպես պատերազմի հանցագործ և չկարծես, թե քեզ կպաշտպանի քո գերագույն գլխավոր հրամանատարը, որովհետև ինքն է քո դատավճիռը ստորագրելու: Ոջլոտ ու անլվա քավոր Վազգենի ուրվականն անգամ քեզ չի փրկելու, որովհետև նրան էլ « Գյոռից » հանելու են ու գնդակահարեն և այն երեք տոննա բետոնը, որը լցրել եք նրա գերեզմանի վրա, անգամ դա չի փրկելու իրեն:

Ջանքերդ իզուր են խելացի երևալու համար, որովհետև մոռանում ես, թե ով ես եղել դու: Ոչ Գոռ Վարդանյանը քեզ կփրկի, ոչ էլ քո անիմաստ հուշագրերը, որոնք ստորագրում ես տարբեր նախարարությունների հետ: Բոլորը լավ գիտեն, որ դու ոչինչ չարժես, ուղղակի ժամանակն է, որ գովքդ երգեն ու մեծարեն որպես մեծություն: Սակայն հավատացնում եմ, որ նրանք էլ հենց առաջինն են լինելու, որ քարկոծելու են քեզ սրբապիղծ անառակի պես: Իսկ Գերագույն գլխավոր հրամանատարդ լավ գիտի քո գինը, որովհետև դու ծախվում ես՝ ինչպես էժանագին մարմնավաճառ: Նա ոտքերն արդեն վաղուց սրբել է քո վրա, և քեզ դարձնելով կիսամարդ՝ օգտագործելու է մինչև վերջին խազը: Ի՞նչ է, քո կարծիքով Ազատիչը չգիտի՞, որ Երկրապահում քեզ պես էժանագին ծախվածներ են հավաքվել:

Մեդալներ շնորհելով ու ուխտագնացություններ նախաձեռնելով՝ « Առաքել » չես դառնա, որովհետև քո առաքելությունը տեսել ենք հազարավոր խոշտանգված ազատամարտիկների աչքերում, որոնք քո դաժանության զոհը դարձան, հազարավոր որդեկորույս մայրերի սրտերում, Արշալույսի գյուղացիների վախեցած հոգիներում, Էջմիածնի բնակիչների սարսափած պատմություններում:

Ի՞նչ է, ոհմակապետի քո առաքելությունը մոռացե՞լ ես, երբ Սարիկի պես « նարկամաններին » քսի ես տալիս քո դեմ խոսողների վրա, ի՞նչ ես կարծում, արդյո՞ք չգիտենք կողքդ գտնվող չոբանի շներին, որոնք իրենց հարազատ մայրերին անգամ վաղուց են ոտքերիդ տակ մատաղ արել, սկսած « Շմայսից » վերջացրած Լևոն Երանոսյան ու « Պուտանկա » Գագոն: Մի մոռացիր, որ նրանք էլ քեզ պես դառնալու են փալաս, որովհետև գալու է այդ օրը, իսկ պատասխան տալու և հատուցման օրը հեռու չէ:

Քո ժառանգները նզովելու են քեզ, որովհետև իրենք են տառապելու քո գործած ոճիրների համար, հալածվելու են ամենուր և ամեն ժամ: Ու այն ժամանակ հազար երանի կտաս անդրշիրիմյան մեռելներին, կփնտրես մահդ ու չես գտնի այն: Երբեմն մահն ավելի լավ է, քան դժոխային կյանքը:

Պատահական չէր քո նշանակած պատանի Երկրապահների հրամանատարը, որը մանկապիղծ է ու բռնաբարող, ինչպես Շմայսն ու Պուտանկա Գագոն: Ի՞նչ ես կարծում, հանրությունն արդյոք չի՞ իմանալու, թե ինչպես ես քո քարտուղարուհուն բռնաբարել, արդեն քանի տարի նա զոհ է դարձել քո ձեռքին:

Իսկ քո կինը՝ Նազիկ Ամիրյանը, ավելի մեծ հանցագործ է, քան դու, դրա համար ձեզանից միայն ոճրագործ ու արյունախում հրեշներ են ծնվում: Չհաշված այն երկու արյունախում հրեշներին՝ քաղաքապետ որդուդ և դատավոր դստերդ: Երևի լսած կլինես, որ « պտուղը ծառից հեռու չի ընկնում » արտահայտությունը: Հիշեցնեմ Աստվածաշնչից մի քանի տող, « Այն ծառը, որ լավ պտուղ չի տալիս, կտրվում և կրակն է նետվում։ Ուրեմն իրենց պտուղից կճանաչեք նրանց։ Լավ ծառը լավ պտուղ է տալիս, իսկ վատ ծառը՝ վատ պտուղ։ Լավ ծառը չի կարող վատ պտուղ տալ, և ոչ էլ վատ ծառը՝ լավ պտուղ։ Մի՞թե փշից խաղող կքաղեն կամ տատասկից՝ թուզ։ Իրենց գործերի՛ց կճանաչեք նրանց։ 17 19 Մատթեոս 7.15 »: Այնպես որ, դու՝ անպիտան պտուղներիդ հետ միասին, դառնալու եք գեհենական կրակների զոհը, կրակներով պետք է մաքրագործվի այն ամենը, ինչ թողել եք դուք: Պատանի երկրապահներին զոմբիացնելով՝ փորձում եք դառնալ նրանց համար աստվածներ, սակայն մոռանում եք, որ տիեզերական օրենքի համաձայն, ամեն ինչ վերադառնում է ետ: Թմրամոլ Սարիկիների ու հարթաուղեղ Դևրիկյանների շնորհիվ փորձում ես քո փառքն անսասան պահել, որովհետև ունակ չես տեսնել և լսել քեզ շրջապատող մարդկանց: Տիտղոսներն ու սուտ լեգենդներն այրվելու են, և դու կմնաս պատմության մեջ որպես ոճրագործ ու մարդասպան: Մի մոռացիր, որ հենց այս նամակը դառնալու է այն ապացույցների վկան, որով սերունդները կնզովեն ոչ միայն քեզ, այլև քո ժառանգներին՝ զավակներին ու թոռներին: Այն հետագիծը, որը դու թողեցիր քո հաջորդներին, հանգիստ չի տալու հավիտենից հավիտենիս:

Գեհենի  Առաքել Գյումրի 2017-10-03

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s