Архив | Апрель 2016

Պատիժ թե՞ օրհնություն: ՓՈԽՀԱՏՈՒՑՈՒՄ

araqel

Երեկ զրուցում էի իմ վիրաբույժ կոլեգաներից մեկի հետ և հանկարծ` « Էվրիկա՜ » մի լավ միտք ծագեց գլխումս, կարծում եմ շատ լավ միտք է, որը կյանքի կոչելուց հետո, կարող ենք ունենալ շլացուցիչ արդյունքներ՝ մեծ առաջընթաց և հզոր պետություն։ Շատերի համար կարող է շատ դաժան թվալ, սակայն հաշվելով ծրագրի դրական և բացասական կողմերը, այդ թվում նաև ստացված արդյունքները, ապա վերջնական արդյունքը, դա գլխապտույտ հաջողությունն է։ Այսպիսով, ինչպես գիտենք Հայաստանում քսանհինգ տարիների կողոպուտից ու թալանից հետո ունեցանք քայքայված ու աղքատ պետություն և թաթարածին ազգադավ

քրեաօլիգարխիա։ Հայաստանը վերածվեց սպառող վասալական մի գավառի, իսկ օլիգարխների ոհմակը՝ իրենց կեղտարյուն սերունդներով դարձավ կրակ ու պատիժ ժողովրդի գլխին։ ( Եթե հիշենք գենետիկական կոդավորման բանաձևը, ապա կեղտարյունների թողած ժառանգությունը դա իրենց անկուշտ թուլեքն են և ժողովրդի վզին փաթաթված արտաքին պարտքը։)

Այս նախագիծը, որը առաջարկում եմ, կարող է օգնել Հայ ժողովրդին միանգամից լուծել այդ երկու կարևոր հարցերը։ ճիշտն ասած ես միայն երկու հարցին կանդրադառնամ, նախորդում ասված դրական արդյունքները ավելի շատ են և ցնցող։

Այդպիսով իշխանափոխությունից հետո, ինչպես կարելի է ազատվել արտաքին պարտքից և կեղտարյուն խավից, նույնիսկ կարելի է ասել՝ կեղտարյուն դասակարգից։ Պարզ լինելու համար օրինակ վերցնեմ կեղտարյուն դասակարգի կառկառուն դեմքերից մի քանիսին․ Գալուստ Սահակյանին, Մանվել Գրիգորյանին, Ռոբերտ Քոչարյանին, Մուկ Աբրահամյանին կամ Հերմինե Նաղդալյանին։ ( Ես չեմ նշում մնացածի անունները, քանի որ դրանք շատ են ՀՀՇ-ական իշխանություններից սկսած, վերջացրած բոլոր վարչապետների ու նախարարների ցանկը։)

Վերցնում ենք դրանցից յուրաքաննչյուրին և ստիպում ենք, որպեսզի իրենց կողոպտած գումարը վերադարձնեն պետական գանձարան, այսինքն ժողովրդին։ Եթե հաշվի առնենք, որ Մուկ Աբրահամյանի, Մանվել Գրիգորյանի ու Ռոբերտ Քոչարյանին, այդ թվում նաև մնացած մեծահարուստներին, որոնք իրենց տարիների կողոպտածը պահում են իրենց ժառանգների և հարազատների անունով, ապա պետք է նրանց ժառանգներին ու հարազատներին ևս միացնել այդ գործընթացին, պարզ ասած նրանց որդիները և նույնիսկ թոռները։ (Այստեղ նորից գալիս է գենետիկական ժառանգականության բանաձևը։ ) Այնպես որ թոռները և որդիները պետք է նույնպես միանան կողոպտված գումարները վերադարձնելու ծրագրին։ Ուրեմն ճանաչելով այդ թվարկածս « հերոսների» ագահությունը չեմ կարծում, որ նրանք հոժարակամ կհրաժարվեն իրենց տարիների կողոպուտից, այնպես որ կարիք չի լինելու նրանց համագործկցությունը, քանի որ ծրագրի մեջ կա այլ տարբերակներ՝ ստիպելու թալանված գողոնը վերադարձնելու ժողովրդին։

Որպես հոգեբան, վստահում եմ, որ առաջարկածս միջոցները կարող է գերազանցելի արդյունք բերել ոչ միայն Հայ ժողովրդին, այդ թվում նաև քաղաքակիրթ մարդկությանը։

Այդ ծրագրի գլխավոր մասը վերաբերվում է Մանվել Գրիգորյանին կամ Մուկ Աբրահամյանին։ Որոնք ի վիճակի չեն վերադարձնել հոժարակամ իրենց կողոպտվածը, ապա այդ դեպքում գործի է դրվում Բ․ տարբերակը։

Եվրոպայում և ԱՄՆ-ում մեծ գին արժեն « Դոնորները » այսինքն Հայաստանը կարող է հանդիսանալ « մարդկային » օրգանների դոնոր։

Մարդկային բառը վերցրել եմ չակերտների մեջ, քանի որ տվյալ դեպքում գործ չունենք մարդու հետ, այլ գործ ունենք օլիգարխների հետ։

Օլիգարխներից անդամահատված օրգանները կարելի է արտահանել արտասահման, իսկ դրանից ստացված գումարները կվերադարձվեն պետական գանձարան կամ կողպտված ավանդատերերին։ Այդպիսով երիտասարդ օլիգարխի ճտերի օրգանները կարելի է աճուրդային գնով վաճառել, եթե հաշվի առնենք օրինակ Մանվել Գրիգորյանի թուլեքի երիկամները լավ պահված են․ եղնիկի չալաղաջով ու քյաբաբով սնված։ Ապա վստահ եմ, որ կգտնվեն սփյուռքահայ բարերարներ, որոնք մեծ գին կտան ղաուրմայով ու հարիսայով սնված լամուկների օրգանների ձեռք բերմանը, այնպես որ կարելի է նույնիսկ հետագայում բացել թանգարան, որտեղ կցուցադրվեն օլիգարխների չվաճառված անդամները, օրինակ էդուարդ Շարմազանովի լեզուն, Հովիկ Աբրահամյանի ականջները, Գալուստ Սահակյանի գանգամաշկը կամ Մանվել Գրիգորյանի գեներալական հետույքը։ Թանգարանում կարելի է կազմակերպել անգամ աուկցիոն վաճառք, ցուցադրված նմուշները վաճառել անհատ կոլեկցիոներներին կամ թանգարաններին, օրինակի համար շատերը կցանկանաին իրենց մոտ ունենալ Գարեգին Բ-ի ամորձները կամ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի գանգատուփը։

Այդ թանգարանը կարող է ավելորդ եկամուտներ բերել պետությանը։

Այդպիսով օլիգարխների ժառանգների արտահանված օրգանները կարող է արագ եկամուտներ բերել Հայաստանին, նաև կհանդիսանա սանձիչ միջոց նոր օլիգարխների առաջացմանը։ Այդ միջոցով կեղտարյուն խավը չի կարող արագ բազմանալ և աճել, ինչպես բազմանում են այս պայմաններում։ Արդյունքում կսկսվի ինքնամաքրման գործընթաց։ Եթե հաշվի առնենք, որ պարազիտ միջատներին ոչնչացնում են քիմիական միջոցներով, այս դեպքում մենք պարազիտ օլիգարխներից ազատվելով պետական գանձարան և ժողովրդին ենք վերադարձնում նրանց գողոնը։ Վստահ եմ նման ձևով կարելի է հասնել մեծ արդյունքների, որը կարող է դառնալ ոգեկոչման ու բարգավաճման ժամանակահատված։ Ամեն կողոպտված լումա պետք է վերադարձվի, նույնիսկ տոկոսներով։ Չեմ կարծում, որ Լֆիկ Ալեքսանյանը կամ Նեմեց Հայրապետյանը տեսնելով իրենց հանցակից եղբայրների կարգավիճակը, հրաժարվեն վերադարձնել իրենց տարիների թալանածը, քանի որ իրենց դեմ ևս կարող է օգտագործվել ծրագրի Բ․ տարբերակը։

Եթե հաշվի առնենք, որ Հայաստանում այս քսանհինգ տարիներին նախկին և ներկա վարչապետները իրենց կառավարություններով ու դրանց արբանյակային կուսակցություններով մեծ թիվ են կազմում և նրանց կողոպտված միջողները վերադարձնելով կարելի է ոչ միայն փակել մեր պետության արտաքին պարտքը, այլև ետ գնել վաճառված ռազմավարական նշանակություն ունեցող օբյեկտները։ Չհաշված այն գործարքները, որը անօրինական վաճառել են նախկին և ներկայիս իշխանությունները։

Այս ծրագիրը վերաբերվում է ոչ միայն Հայաստանում գտնվող օլիգարխներին, այլև ԱՄՆ Ռուսաստան և Եվրոպայում ապաստան գտած կամ բնակվող նախկին և ներկա թալանչիներին ու նրանց թուլեքին։ Վերադարձնելու մեխանիզմները կան, սակայն դրանց մասին չեմ գրում, քանի որ երկար կստացվի, ուստի շարունակեմ․

Հանրապետությունից հանված գումարները ևս պետք է վերադարձնել Հայաստան՝ նույնիսկ տոկոսներով, նույն ծրագրի շրջանակներում, չնայած անցել է շուրջ քսանհինգ տարի և թալանչիներից շատերը օտար երկրների քաղաքացիներ են կամ հպատակներ, սակայն դա չի խանգարում, որպեսզի նախկինում գործած քրեական գործը վերականգնվի և պահանջել տվյալ պետությանը էքսատդիցիա անել կամ վերադարձնել նախկին Հայաստանի քաղաքացուն, որպեսզի հանցագործը պատասխան տա օրենքի առջև անկախ իր տարիքից կամ կարգավիճակից։ Մի խոսքով թալանողը և ավազակը, գողը և հանցագործը անկախ ժամանակի գործած իր հանցանքի չափից պարտավոր է պատասխան տալ։

Իսկ օրգանների արտահանությունը օգտակար կլինի և պետությանը և ժողովրդին, պետական գանձարանը կսկսի հարստանալ, իսկ ժողովուրդը կազատվի կեղտարյուն ու հարստահարող տզրուկներից, իսկ վերջապես ամենակարևորը, որ այդ կեղտը չի կարող բազմանալ, այսինքն ժողովրդի ասելով․ « Դրանց Քոքը կկտրվի » ։

Միայն այս երեք գործոնը բավական է, որպեսզի պետությունը առաջընթաց ձևակերպի, այնպես որ ծրագիրը ունենք, գաղափարը և իրագործողները նույնպես կան, մնում է կյանքի կոչել։

 

Գեհենի Առաքել 11/08/2015

հատված « Տազ Արա » գրքից:

Реклама

ՎԱԽԵՑԱԾ ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆ՝ ԹԵ՞ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ԱՂԵՏԸ

araqel   merin

« Ո՛վ, որ տնտեսում է դպրոցների վրա, կկառուցի բանտեր » :

« Ազգային բանակի վրա տնտեսելը, նշանակում է գերեզմանաշինություն »

Օտտո Բիսմարկ

Զրուցելով իմ լավ բարեկամ` Արցախյան պատերազմի հերոսներից մեկի` հետախույզ, տանկային գումարտակի հրամանատարի տեղակալ` Վարդան Հովհաննիսյանի հետ, ուղղակի չկարողացա անտարբեր մնալ: Վերջին դեպքերը Արցախում ու Հայաստանի սահմաններին ինձ պարտավորեցնում են ներկայացնել մեր զրույցի մանրամասները, չնայած որ բազմիցս կարդացել և ներկայացրել եմ մեր հերոսի հուշագրությունները պատերազմի մասին, սակայն այն, ինչի համար մտահոգված էր նա, կարծում եմ գալիս է լրացնելու իմ ասածը: Ես պատերազմի չեմ մասնակցել, սակայն ականատես ու մասնակից ընկերներ շատ ունեմ, ովքեր միաբերան հաստատում են մի բան, որ չարաբաստիկ պատմությունը կարծես նույնությամբ կրկնվում է` կրկնվելով շուրջ 20 տարի: Այն փաստագրությունները, որոնք ներկայացնում էր Արցախյան պատերազմի հետախույզը, իրոք անգնահատելի արժեք են ներկայացնում: Ազատամարտիկ հետախույզի հետ զրույցից պարզվում է, որ գրեթե ոչինչ չի փոխվել, կարծում եմ, որ նա շատ ավելի լավ է պատկերացնում ներկայիս Արցախում ու Հայաստանի սահմաններում կատարված այս ողբերգական վիճակը, քան որևէ այլ մեկը: Հրամանատար Վ. Հովհաննիսյանը ընդամենը օրեր առաջ կորցրեց իր զինակից ընկերներից մեկին` Սուրեն Ճարատանյանին, ով կամավոր մեկնել էր ռազմաճակատ` օգնելու մեր զինվորներին: Վարդանի ասելով` լինում են մարդիկ, որ իրեն քննադատում են, թե հեռվից հեշտ է խոսել, սակայն այն, ինչի միջով անցել է նա` սարսափելի է ու անհավանական: Ազատամարտիկն անընդհատ շեշտում էր, որ քսան տարի շարունակ ՀՀ իշխանությունները խաբել են ժողովրդին, երկար զինադադարի ընթացքում շատերը մոռացել են պատերազմի մասին, սակայն նա նույնիսկ քսան տարի ապրելով Եվրոպայում` երբեք չի մոռացել այն փորձություններն ու դժվարությունները, որոնք ինքն է տեսել և զգացել, և որ իր պատերազմը դեռ մնացել է անավարտ, որովհետև ինքը հողի համար չի կռվել, կռվել է երջանիկ ու ազատ ապրելու համար: Նա դժբախտություն է համարում այս ամենը, որովհետև շարունակվում է անցյալի խաբեությունն ու դավաճանությունը: Հրամանատարն ասում էր. « Առհասարակ պատերազմը վտանգավոր երեւույթ է, սակայն վտանգավոր չէ, երբ դու նրան պատրաստ ես, վտանգավոր չէ, երբ ունեք մարտական ոգի, սպառազինություն ու նվիրված ու բարեխիղճ հրամանատարներ, ունես ազնիվ ու հայրենասեր եկավարներ »: Իսկ եթե հաշվի առնենք անցյալի փորձն ու ներկան, իմ թվարկածներից միայն մեկը ունեինք` մարտական ոգին ու հաղթանակի ձգտումը: Իսկ մնացած հարցերը թվարկել եմ իմ բոլոր հոդվածներում, ունեինք անգրագետ ու հիմար հրամանատարներ, քանի որ պաշտպանության նախարարության ողջ սպայակույտը ոչնչի պիտանի չէր, նրանք թալանով էին զբաղված` ընդհուպ պաշտպանության նախարար` Վազգեն Սարգսյանը »: Չկարծեք, թե դա ինձանից եմ հորինել, դա ազատամարտիկի շուրթերից հնչած խոսքեր են: Վազգենի առանձնահատկությունների մասին ես գրել եմ բազմիցս, ավելի մանրամասն ներկայացնելով « Ազգադավը » գրքում: « Շատերը կարծում են, թե պատերազմ` նշանակում է միայն զոհեր ու վիրավորներ, սակայն դա միայն արտաքին տեսքն է: Պատերազմում զոհերն ու վիրավորները կարող են կրկնապատիկ լինել, կամ էլ, առհասարակ մատների վրա հաշվել կորուստները: Այդ ամենը գալիս է խելացի հրամանատարներից: Բազմիցս գրել եմ հայկական բանակի մասին, հանդիպել եմ միայն քննադատական ու սուր մեկնաբանությունների: Նույնիսկ Արցախյան պատերազմի տարիներին մեր կամավորական ջոկատների պարտությունները եղել են վերադաս հրամանատարների անգրագիտության ու տգիտության պատճառով: Իսկ Ռուսաստանից եկած գեներալներից ու բարձրաստիճան հրամանատարներից շատերը հարբեցողությամբ էին զբաղված ու թալանում էին բանակին հասանելիք միջոցները »: Վ.Հ Դուք կհարցնեք, թե ինչու՞ եմ հիմա այս ամենը գրում այս օրհասական պահին, անգամ վկա բերելով ազատամարտիկ հետախույզին, այն պարզ պատճառով, որ բարձրաձայնեմ ամենի մասին, ինչ կատարվում է, ներկայացնեմ, որ ամեն ինչ կրկնվում է նույնությամբ արդեն քսան տարուց ավելի: « Արցախյան պատերազմի հաղթանակը եղել է միայն դաշտային հրամանատարների ու ազնիվ ազատամարտիկների աննահանջ ոգու շնորհիվ: Ոչ մի գեներալ ու բարձրաստիճան սպա ներդրում չի ունեցել Արցախյան հերոսապամարտին, բացառությամբ , իհարկե մի քանի սպաների ու գեներալների` Արկադի Տեր -Թադևոսյան, Նորատ Տեր-Գրիգորյանց, գնդապետ Դնեպրիկ Բաղդասարյան, գնդապետ Վոլոդիա Կարապետյան, գնդապետ Ռոմիկ Մարդանյան եւ մատների վրա հաշված ևս մի քանի հրամանատարներ »: Ինչպես հայտնի է, պատերազմից հետո ՊՆ կաբինետային առնետները սեփականացրին մեր` ազատամարտիկների հաղթանակներն ու սկսեցին իրենց մասին գրքեր ու ֆիլմեր նկարահանել, սահմանագծին կեղծ լուսանկարներով հաստատում էին, որ իրենք կռվել են ու ներդրում են ունեցել հայրենիքի պաշտպանության գործին: « Հայի ոխերիմ թշնամին օտարը չէ, այլ հայը» ։ Րաֆֆի: Ի՞նչ է ստացվում` սուտն ու կեղծիքը մտան բանակ ու սկսեց այն որակազրկել: « Սերժ Սարգսյանի բարձրաձայնած 80 -ականների զինտեխնիկայի պատմությունը նորություն էր հանրության համար, սակայն ոչ ինձ, որովհետեւ ինձ քաջ հայտնի էր և ես բազմիցս բարձրաձայնել եմ տարիներ առաջ մեր « անպարտելի » բանակի կեղծ լինելու փաստը » Վարդան Հովհաննիսյան:: Ի՞նչ եք կարծում, արդյոք այդպիսի մարդը կարող էր սխալվել… Ես միշտ եմ ասել, որ բանակի ու պետության թշնամին մեր թիկունքում է գործում: Քսան տարի խաբել են, թե ռուսը չի թողնի, որ պատերազմը վերսկսվի, որ մենք հզոր դաշնակից ունենք, քսան տարի խաբել են, թե Հայկական բանակը լավ սպառազինություն ունի, ապահովված է առաջին անհրաժեշտության բոլոր միջոցներով, որ սպառազինությունը արդիական է ու նման հիմար բաներ, այդ ամենին ավելացրած սպայական անձնակազմի` իբր բարձր պատրաստակամությունն ու դաստիարակությունը, բանակի գեներալների « լեգենդար » պատմությունն ու իրենց « գերագույն գլխավոր հրամանատարի » սուտ ու կեղծ հերոսական էջերը: Այդպիսով ինչու՞ են փորձել ու փորձում ժողովրդի աչքին թոզ փչել, ինչու՞: Այդ հարցերի միակ պատասխանը մեկն է` իշխանությունը ժողովրդի առաջին թշնամին է: Երբ մեր սահմանների վրա պահածոների դատարկ տուփերն են հանդիսանում որպես ազդանշանային համակարգ, իսկ զինվորները մինչև հիմա ձեռքով են խրամատ փորում, նշանակում է, որ առհասարակ բանակը ոչ թե կռվում է 80- ականների զինատեսակներով, այլև այդ բանակը 80- ականների մակարդակին է: ( Եթե հաշվենք, որ ժամանակակից բանակներում մեխանիզացված տրակտորների օգնությամբ է արվում ամբողջ աշխատանքը` խրամատ փորելուց վերջացրած բարձում ու բեռնաթափում ) Այն, որ ոչինչ չի արվել այս տասնամյակների ընթացքում փաստ է, ուղղակի բախտներս բերել է, որ նվիրված զինվորների շնորհիվ բազմիցս կանխվել է թշնամու առաջխաղացումը: Իսկ արդիական զինատեսակների մասին խոսելն ավելորդ է: Իսկ ինչ վերաբերվում է ստին, ապա դա տեսաք` ՍՈՒՏԸ դարձել է ավանդույթ Հայկական բանակում: Պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը հայտարարում է. « թե հայկական հետախուզությանը հայտնի է եղել Ադրբեջանի նախահարձակ լինելու փաստը »: Սակայն պաշտպանական գծի վրա ոչինչ չի արվել, որպեսզի կանխվեր ադրբեջանական հարձակումը: Որքանով հիշում եմ մամուլից, դեռ մեկ տարի առաջ Սերժ Սարգսյանը հայտարարել էր, որ վտանգ զգալու դեպքում մեր զինված ուժերը պատրաստ են նախահարձակ լինելու: ( Նույնիսկ փնթի կռազի շոֆեռը նախահարձակ լինելու թեմայով անընդհատ վիճում էր լրագրողների հետ: ) Ուրեմն, նշանակում է` գերագույն գլխավոր հրամանատարությունը իմացել է ու ոչինչ չի ձեռնարկել հակադարձելու հարձակումը: Նշանակում է` դա պետական դավաճանություն է` պետության ու բարձրագույն հրամանատարների մակարդակով, և ռազմական դրության պայմաններում այդ հանցախումբը սկսած ՊՆ նախարարից վերջացրած քաղաքական գործիչներով, ովքեր պատասխանատու են պետության անվտանգության համար: ԱԱԾ ն ու Ոստիկանական բարձրաստիճան ղեկավարները պետք է ռազմադաշտային դատարանի կողմից ենթարկվեն գնդակահարության` պետական դավաճանության համար: Պատերազմի ու հատուկ դրության ժամանակ մահապատիժը կիրառվում է բոլոր երկրներում անգամ եվրոպական: Պետական դավաճանությունը ամենավտանգավոր հանցագործություն է, իսկ այն պաշտոնյաները, ովքեր քողարկում են ու թաքցնում դավաճանությունը կրկնակի հանցագործ են կամ մասնակից: Մեր իրականության մեջ այն փաստը, որ 1992 թվականին մայիսի 12- ին ստորագրված Բիշքեկի համաձայնագիրով կնքվում է զինադադար, դա խաբկանք էր: Ազատամարտիկի ասելով. «Առաջագծին կանգնած ազատամարտիկներից շատերը գիտեին, որ այն ժամանակ, երբ հայկական ուժերին հաջողվել էր հասնել մեծ հաջողությունների Ճակատային գծում, ՀՀ իշխանությունները գնում են ԽԱՅՏԱՌԱԿ զինադադարի: Փոխարենը պարտադրեին Ադրբեջանին` ստորագրել Կապիտուլյացիան, որը կերաշխավորեր Լեռնային Արցախի ժողովրդի անվտանգությունը, այդ թվում վերադարձնելով Շահումյանի շրջանն ու Արծվաշենը: Նախիջեւանի հարցը նույնպես կարելի էր մտցնել այդ պարտադրվող փաստաթղթի հավելվածում, որովհետև Բաքվի, Գանձակի ու Սումգայիթի հայ փախստականները կարող էին տեղավորվել Նախիջևանում: Իսկ ինչ արեցին Հայաստանի իշխանությունները, գնացին խայտառակ ու նվաստացուցիչ պայմանագրի, երբ ընդամենը մեր զրահատեխնիկան կանգնած էր Միր -Բաշիր ավանից երեք կիլոմետր հեռու, իսկ Բարդա քաղաքից` տասերկու կիլոմետր հեռավորության վրա: Բարդան համարվում է Ադրբեջանի նավթարդյունաբերության ու հանգստավայրերի խոշորագույն կենտրոն: Բարդայի ազատագրումով հայկական ուժերը ամբողջովին շրջափակման մեջ էին պահում Ադրբեջանի հյուսիս արևելյան մասը` Գանձակը իր հարակից շրջաններով » : Ի՞նչ է ստացվում, երբ մենք այդքան մոտ էինք կանգնած վերջնական հաղթանակին, հանկարծ Հայաստանի բարձրագույն ռազմական ղեկավարները գնում են այդ պարտությանը: Ազատամարտիկները լավ գիտակցում էին, որ անավարտ պատերազմը նշանակում էր նոր աղետ ու լայնամաշտաբ պատերազմ իր ծանր հետևանքներով` հազարավոր զոհեր, հսկայական միջոցների վատնում, եկող սերունդների վրա ծանրացած բեռ և այլն: Ինչպես հայտնի է` Վազգեն Սարգսյանի ու Ռուսաստանի պաշտպանության նախարար Գրաչովի կողմից կազմակերպված Բիշքեկի համաձայնագիրը փաստացի պարտություն էր հայկական կողմի համար: Չնայած այն, որ քսան տարի շարունակ խաբել են ժողովրդին, որ այլընտրանք չկար . խաբել են Նախիջեւանի հարցում, խաբել են Արծվաշենի ու Շահումյանի դավաճանության հարցում, Շրջափակման ու « Բլոկադայի » հարցում, խաբել են ցուրտ ու մութ տարիների հարցում: Փաստացի պետական դավաճանությունը թաքցրել են քսան տարի, և իշխանավորները, ովքեր ազգի ու ժողովրդի թշնամին են, փորձում են մեղադրել ադրբեջանցիներին, ռուսներին անգամ հրեաներին, նույնիսկ ազատամարտիկներին: Այն միջոցները, որոնք փոշիացվել են ՀՀ իշխանավորների կողմից, իբր թե վերազինում էին հայկական բանակը, փաստորեն սուտ էր: Այն, որ ստում էին, թե մենք տարածքային կորուստներ չենք ունեցել այս քառօրյա պատերազմի ընթացքում: Այդպես եղավ, երբ սկզբում ՀՀ բանակային ղեկավարությունը հերքում էր Թալիշ գյուղի կորստի փաստը, իսկ մի քանի օր հետո հայտարարեցին այն ազատագրելու մասին: Ի՞նչ է ստացվում, ստում են զոհերի, մեր կորուստների մասին` թաքցնելով կարևոր փաստեր, որոնք կարող էր ավելի օգտակար լինել: Պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանի` Եվրոպայում գտնվող անշարժ գույքը միայն, որ հասնում է միլիոնավոր դոլարների ( Չեխիայի Միներալնի Վոդի վայրում` հրուրանոցային համալիր, իսկ Ֆրանսիայի Նիցցա քաղաքում` հիվանդանոց: ) բավական էր, որ այդ ծախսերով վերազինվեր ողջ հայկական բանակը, նաև գեներալ Խաչատուրովի, Մանվել Գրիգորյանի ու Հայկազ Բաղմանյանի ու նախկին զինկոմ` գեներալ Սերգեյ Չալյանի գողացված կարողություններով ու միջոցներով կարելի էր բանակի համար անգամ ատոմային սուզանավեր գնել: Ինչ է ստացվում` պետական դավաճանները անպատիժ գործում են` վտանգելով ժողովրդի ու զինվորների կյանքը, պետության մասին չեմ էլ խոսում: Կնշանակի, որ թշնամին ներսում է, իսկ մենք մեր զինվորների կյանքն ու պետության ճակատագիրը հանձնել ենք թշնամուն: Իսկ ինչու ենք մոռանում, որ սահմանին հաշմանդամ դարձած զինվորին անգամ հենակներ չեն տրամադրում` թողնելով նրան բախտի քմահաճույքին, հարյուրավոր զինվորներ, որոնք կորցրել են առողջությունը կամ բանականությունը` մնում են մոռացված ու անտեսված, նրանց անգամ չեն թոշակավորում կամ փոխհատուցում: Զինվորները խոշտանգվում են իրենց հրամանատարների կողմից, նվաստացումը, ծեծն ու բռնությունը հայկական բանակում դարձել են ավանդույթ: Բռնաբարություններից ու հոգեկան ծանր ապրումներից զինվորները կամ խելագարվում են, կամ ինքնասպան լինում: Դրան գումարվում է քրեական օրենքների կիրառումը բանակում, երբ ձևավորեց « Չաստ Նայողների » ինստիտուտը: Իսկ այն, որ զինվորների ծնողներն իրենց սեփական ծախսերով են գնում զինվորի համազգեստն ու հիգիենայի պարագաները, քանի որ հրամանատարները պարտադրում են ծնողներին նույն զորամասի պահեստից գնել համազգեստը, անգամ ներքնազգեստները: Սպաները ամեն գնով, ամեն ձևով կողոպտում են զինվորի ծնողներին, սկսած արձակուրդների վաճառքից վերջացրած փոստային վճարովի ծառայությունով: Հայկական բանակում զինվորներին օգտագործում են որպես ստրուկ, ծեծելով ու խոշտանգելով` վերադաս հրամանատարներն ու ռազմական դատախազությունը ամիջապես փակում են քրեական գործերը` որակելով ինքնասպանություն կամ դժբախտ պատահար: Սահմանամերձ գոտում զինվորների խոշտանգումը ավարտվում է սպանությամբ, որոնք քողարկվում են ադրբեջանական դիպուկահարի կրակոցների անվան տակ: ( http://galatv.am/hy/news/172815/ Քննություն է տարվում՝ պարզելու ժամկետային զինծառայողներ Ալբերտ Պոստոլոկյանի մահվան եւ Գառնիկ Տերտերյանի՝ բեկորային վիրավորում ստանալու հանգամանքները

08.12.2016 | 14:51 ) Նույնիսկ փաստեր կան, որ հրամանատարները զինվորների մայրերին կամ քույրերին անբարո սեռական առաջարկություն են անում կամ բռնաբարում, փոխարենը խոստանալով ապահովել իրենց զավակների անվտանգությունը կամ նրանց սահմանային գոտի չուղարկելու համար: Այդպիսի վճարովի ծառայությունները բանակում դարձել են ավանդույթ: Միայն չասեք, թե ֆանտաստիկ ժանրից է, քանի որ ՊՆ բարձրաստիճան պաշտոնյաները, ովքեր բարեկամ, կամ ընկեր են, հավաստիացնում են այդ փաստերի ողջ ճշմարտացիությունը: Հայկական բանակում զինվորը և նրա ծնողները եկամտի աղբյուր են գեներալների համար, չհաշված նաև թիրախ` իրենց հաճույքները բավարարելու համար: ( http://www.aravot.am/2016/12/08/835070/ Արցախում զինծառայողը նռնակ է նետել ծառայակցի ուղղությամբ, ապա ինքնասպան եղել 14:25 | Դեկտեմբեր 8 2016 ) Վազգեն Սարգսյանը իզուր չէր ասել. « ՀԵՐՈՍՆԵՐԸ ՊԵՏՔ Է ԶՈՀՎԵՆ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ԴԱՇՏՈՒՄ, ՀԱԿԱՌԱԿ ԴԵՊՔՈՒՄ ՆՐԱՆՔ ԱՆՏԱՆԵԼԻ ԵՆ ԴԱՌՆՈՒՄ » ( վազգեն Սարգսյան Վիքիպեդիա ) Նա հասկանում էր, որ պետության վզին են ծանրանալու վիրավոր ու հաշմանդամ ազատամարտիկները, դրա համար նախընտրում էր, որ մինչև պատերազմի ավարտը ազատամարտիկ չմնա, քանի որ գիտակցում էր, որ ազատամարտիկը դեռ պատասխան է պահանջելու երկիրը թալանելու ու կողոպտելու համար: Դրա համար էլ կռազի շոֆեռը հայտարարում էր. « Ով փորձի ինձնից պատասխան պահանջի, թուրքից էլ փիսն ա, սապլյակ թուրք ա: Եթե էս հանրապետության մեջ մեկը կա, որ ինձնից պատասխան պահանջի, ուրեմն՝ թուրքից էլ փիսն ա, էղա՞վ »: ( 25 Փետրվար 2015 ) Նույնը կատարվում է հիմա, անտերության մատնած հայ հաշմանդամ զինվորներից շատերը ինքնասպան են լինում, որպեսզի բեռ չդառնան առանց այն էլ աղքատության մեջ տառապող իրենց ծնողների համար: Ձերբակալված ազատամարտիկների ռազմաճակատ մեկնելու խնդրագիրը իշխանությունները մերժեցին, նշանակում է, որ նրանք նախընտրում են ժողովրդին ու զինվորներին զոհաբերել, սակայն ոչ իրենց իշխանությունը: ԴԱՀԿ — ի պետ Միրհան Պողոսյանի Պանամայի բիզնեսներն ու միլիոնավոր դոլարների կողոպուտը փաստացի կոծկվում են իշխանությունների կողմից: Այն ցինիկ հայտարությունը, թե այս « Առավել անհեթեթ է, որ պետության համար այս կարևոր ժամանակաշրջանում որոշ լրատվական միջոցներ զբաղված են պատվեր կատարելով »: Փաստորեն, ինչպես գիտենք, ժամանակին Վազգեն Սարգսյանը կոծկեց իր եղբայր Արմեն Սարգսյանի « Լիզինի » գործարանի աղմկահարույց գործը, կոծկեցին Մանվելի ու Սեյրան Սարոյանի կողմից չեչեն անջատողականներին վաճառած հակաօդային հրթիռների գործը, այդ թվում Բալահովիտի ռուսական ռազմապահեստների պայթեցման գործը և հազարավոր այլ գործեր: Դեռևս Վազգենի կենդանության ժամանակ հսկայական միջոցները, որոնք կողոպտվեցին հենց նրա հովանավորությամբ, ( Քըրք Քրքորյանի նվիրաբերած 70 միլիոն դոլարը ) շարունակվեց Ռոբերտ Քոչարյանի ու Սերժիկ Սարգսյանի օրոք: Ինչու՞ քսան տարիների ընթացքում անգամ չկարողացան, կամ չցանկացան հայկական անկախ պետության ղեկավարները գտնել արժանի դաշնակիցներ, ինչպես օրինակ` Չինաստանը, Իրանը, Հունաստանը, անգամ Լատինա-Ամերիկյան պետությունները կամ Հյուսիս Աֆրիկյան պետությունները, Լիբանանն ու Հորդանանը: Միակ նպատակն այն էր, որ պետք է խաբեին սեփական ժողովրդին, որ բացի ռուսներից մենք ուրիշ դաշնակից չենք կարող ունենալ: Իսկ այս պարագայում Ռուսաստանը ոչ թե դաշնակից է, այլ միայն Տեր, քանի որ տիրոջ կարգավիճակով է շահագործում Հայաստանի ռազմաբազաները: Հայաստանի ժողովուրդն է վճարում ռուսների ներկայության համար: Կնշանակի այդ միլիոնավոր դոլարները, որոնք ծախսվում են իբր ռուսների վարձակալության համար, և որոնք պարտավոր էին այդ գումարներով վերազինել Հայկական բանակը, յուրացվել են անխնա կերպով: Միայն այն փաստը, որ Խորհրդային Միության իրավահաջորդը Ռուսաստանն է, Հայաստանը ոչ թե պարտք պետք է լիներ, այլ պարտատեր: Արհեստական երկրաշարժի « Մերկուրի 18 »ի օպերացիայի փաստը ապացուցված է, և Խորհրդային Միության` որպես իրավահաջորդ Ռուսաստանը պարտավոր էր փոխհատուցել այդ աղետի համար` որպես իրականացրած ցեղասպանություն: Սակայն ոչինչ չարվեց, դեռ 90 ականների սկզբից ՀՀ իշխանավորները որդեգրեցին ԱԶԳԱԴԱՎ քաղաքականություն: Դա ապացուցում է այն, որ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԲԱՆԱԿԸ ԴԱՐՁԵԼ Է ՍՊԱՆԴԱՆՈՑ, որովհետև վիրարվոր զինվորների համար ոչ պետությունը, ոչ էլ Պաշտպանության նախարարությունը պատասխանատվություն չի կրում: Վիրավոր ու հաշմանդամ զինվորները լքված են ու արհամարհված, ինչպես ազատամարտիկները, հայրենիքի պահապաններին ու հերոսներին օգտագործեցին ու դեն նետեցին: Ազատամարտիկ բարեկամս իզուր չէ, որ անհանգստանում է` անընդհատ շեշտելով անցյալը և պատմությունը կեղծելու փաստը: Իզուր չէ, որ Լևոն Զուրաբյանը հայտարարել է. « Որ ՀԱԿ-ը միանշանակ կողմ է խաղաղապահների տեղակայմանը և տարածքները փաստացի հանձնելուն »: ( 11-04-2015 Լրագիր.ամ ) Փաստորեն, ինչպես տեսնում ենք, անցյալը կրկնվում է, քանի որ նույն դավաճաններն են, ովքեր շքեղության մեջ դղյակներում են ապրում, և նույն ընչազուրկ զինվորները, ովքեր քսան տարի ապրել են խոնավ հյուղակներում ու նկուղներում, որից հետո էլ զորակոչվում են բանակ, որտեղ էլ գեներալների դաժան թողտվության ներքո խոշտանգվում են ու դառնում հաշմանդամ, զոհերի ու ինքնասպան եղածների մասին արդեն չասեմ: Ի՞նչ է ստացվում` պատերազմը սկսվեց, և առաջինը մարտի նետվեցին նորից անատամ, խեղճ ու կրակ ազատամարտիկները, ովքեր երգելով են ճակատ գնում, գնում են ապավինելու մեր զինվորներին: Իսկ թիկունքում հրեշավոր Թշնամին է, ով նորից փորձում է սպանել ու կոտրել հայրենասերների ոգին: Անիմաստ զինադադարը, որը սպանում է առաջնագծում կանգնած զինվորներին ու կամավորներին շարունակում է սպանել նրանց հավատն ու հույսը, ինչպես եղավ 1994թ. -ի մայիսին: Հայտարարելով զինադադարի ջատագով, նա շարունակում է Բիշքեկի դավաճանությունը: Նշանակում է նորից անավարտ պատերազմ թողնել սերունդների գլխին, նորից օգտագործելով ընչազուրկ զինվորին ու ազատամարտիկին պետք է շարունակի երկիրը թալանել ու կողոպտել և այդ երեխաների հաշվին կառուցի իր դղյակներն ու ապարանքները: Ոստիկանության գերհագեցած արդիական միջոցները` տեսանկարահանող սարքերից սկսած, վերջացրած թռչող նկարահանող սարքերով, թանկարժեք մեքենաներով ու ժողովրդին հնազանդեցնելու քիմիական ու լուսային միջոցներով, գալիս են համոզելու, որ իշխանությունները ժողովրդի հետ առհասարակ կապ չունեն: Պատերազմի անվան տակ ստացված միջոցները յուրացվում են նույն տականքների կողմից, ովքեր արեցին տասնամյակներ առաջ: Քանի դեռ ժողովուրդը չի հասկացել, որ իր լռությամբ ու անգործությամբ միայն օգնում է թշնամուն, մեր զինվորներն ու ազատամարտիկները զոհվելու են ու այդպես էլ անհույս մնան շվարած: Իսկ ինչ մնում է գեներալ Արկադի Տեր- Թադևոսյանին, ապա նա ոչինչ անել չի կարող, քանի որ ճակատում հաղթում է այն զինվորը, ով թիկունքում հավատարիմ զինակից ունի, որպեսզի պաշտպանի թիկունքից հարվածողին: Այնպես որ Նժդեհը « ՆԵՐՔԻՆ ԹՇՆԱՄԻՆ ԶԻՆԱԿԻՑ Է ՈՒ ԵՂԲԱՅՐ ԱՐՏԱՔԻՆ ԹՇՆԱՄՈՒ » : « ՄԻՆՉԵՒ ՈՐ ՉԿԱՐՈՂԱՆԱՆՔ ՆԵՐՔԻՆ ԹՇՆԱՄԻՆ ՍՊԱՆԵԼ, ԱՆԿԱՐԵԼԻ Է, ՈՐ ԱՐՏԱՔԻՆ ԹՇՆԱՄՈՒՑ ԱԶԱՏՎԵԼ ԿԱՐՈՂԱՆԱՆՔ » : ԳԱՐԵԳԻՆ ՆԺԴԵՀ: Իսկ թշնամուն սպանելու ժամանակը եկել է, քանի դեռ ավելի մեծ չարիք չի գործել, քանի դեռ զոհերը չեն շատացել, քանի դեռ մեր զինվորի աչքը չոր է, քանի դեռ հույսը չի կտրել: Ինչպես կասեր մեծն Րաֆֆին « Հայրենիքի թշնամուն սպանելը մեղք չէ»․: Իզուր չէ, որ իշխանությունները դավաճանության մեջ մեղադրողներին որակում են Ադրբեջանի գործակալ, դավաճան ու անգամ թշնամի, ողջ լրատվական միջոցներով սկսում են թմբկահահարել « հայրենիքի դավաճանի » մասին: Ես վստահ եմ, այս ակնարկից հետո ազատամարտիկ բարեկամիս նույնպես համարելու են Ազգի դավաճան ու թշնամի, չնայած ինչպես նա էր ասում` նրան արդեն իսկ այդպես որակավորել են, անգամ իր զինակից ընկերներին են պարտադրել նրա մասին հերյուրանքներ գրել: Բայց ինչպես ինքն ասաց` նա վախեցողներից չէ, չի վախեցել պատերազմի տարիներին, ուր մնաց վախենա հիմա: Այնպես որ, ես գիտեմ, որ մեր ժողովրդի մեջ դեռ կան ազնվազարմ հայորդիներ, որոնք կուլ չեն տալիս դավաճանությունը, ինչպես ասում են « Ակն ընդ ական, ատամն ընդ ատաման »:

 

Գեհենի Առաքել 11/04/2016 Ստեփանակերտ

 

 

 

ԹՇՆԱՄԻՆ

PNTINER«ՉԱՐԻՔԻ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆ»

Կարող են ստիպել, որ ասես ցանկացած բան,

ցանկացած, բայց չեն ստիպի, որ հավատաս դրան:

Ջորջ Օրուել

Ամենուրեք և ամեն տեղ։ Հայաստանը դարձել է մի նզովյալ վայր, որտեղ մարդիկ միայն տառապում են ու ոչնչացվում: Սակայն, այստեղ ժամանակին արևը ավելի պայծառ էր ժպտում ու մարդիկ ջերմ էին ու առատաձեռն: Իզուր չէին այն անվանում, « Солнечная и гостеприимная Армения » Իսկ հիմա ի՞նչ է մնացել այդ արևաշող ու հյուրընկալ երկրից, մնացել է միայն այս բառը ու նոստալգիան հիշողությունները: Իսկ երիտասարդ սերունդը անգամ չգիտի այս բառերը: Երևանը ժամանակին համարվում էր Վարդագույն քարերի ու հուշարձանների քաղաք, երգող շատրվանների ու հազարավոր ցայտաղբյուրների, ծառ ու ծաղկունքի քաղաք, մշակույթի ու արվեստի, արդյունաբերության ու գիտության քաղաք, ջերմության, սիրո և հյուրընկալության քաղաք: Իսկ նախկին փառքից ոչինչ չմնաց, իսպառ ջնջեցին ամեն ինչ, լուսավոր ոչինչ չմնաց ժողովրդի համար, նույնիսկ տրանվաների պողպատյա գծերը ջնջեցին, որպեսզի մոռացվի ամենը, անգամ հիշողությունը: Իսկ փոխարենը մնաց նախկին հանցագործներն ու սրիկաները, որոնց ժամանակին կոչվում էին սպեկուլյանտ, չարչի ու գող: Հասարակությունը դրանց ծաղրում էր ու առհամարհում, անտեսված մի տեսակ էին, որոնք ոչինչ չեն ստեղծում, անգամ իրենց զավակներն էին ատում, որովհետև հասկանում էին, որ իրենց գող ու չարչի լինելը այդ հասարակության մեջ անպատվաբեր է: Ժողովուրդը լավ գիտեր, որ այդ արատավոր տեսակը վտանգավոր է, միշտ փորձելով զերծ մնալ առհամարհելով ու անտեսելով նրանց որպես մարդ: Անգամ կաշառակերներներն ու քծնողները տեղ չունեին այդ հասարակության մեջ: Չարչիների ու սպեկուլյանտների գործը հասարակությունը անվանում էր բոշայություն: Բոշաների տեսակի մասին անգամ գրել է վիպասան Րաֆֆին, կարծում եմ կարիք չկա խորանալ, չնայած այդ բոշաների խմբին էին պատկանում նաև Խաչագողերը, որոնք սրբապիղծ էին ու ազգադավ: Չասեք թե մեր օրերում Խաչագողեր չկան; Կարող եք համոզվել նույնիսկ Կաթողիկոս Գարեգին ԲՆ է հենց այդ Խաչագողերից: Հենց այդ Խաչագող հոգևորականներն են, որոնք Աստծո անունը տալով թալանում են ժողովրդին` սփյուռքում ու հայրենիքում ամեն ուր, արդյոք ասացեք կարելի՞ է հանդուրժել երբ աստվածապիղծ հոգևորական կոչվածը իր պիղծ շուրթերով Հիսուս Քրիստոսի անունն է տալիս: Մի՞թե կաթողիկոս կոչված սրիկան, որի խիղճը ու գութը անգամ չի շարժվում տեսնելով հազարավոր տառապյալ հավատացիալների վիճակը, Ի՞նչ է դա Խաչագողություն չէ, ավելի ճիշտ սատանայի հպատակ է քան ժողովրդի հոգևոր հովիվը:

Հենց այդ աստվածապիղծ խաչագողերը` որոնք որպես քաղաքական ու ռազմական գործիչներ, հոգևորական ու մտավորական` ոստիկան ու կուսակցական ելան իրենց խոռոչներից ու սկսեցին թալանել ու քերթել ժողովրդի կաշին, ապականելով անգամ այցյալի լուսավոր էջերը: Այդ աղբը, որոնք ժամակակին անտեսված էին հասարակության կողմից, եկան իշխանության: Ինչպես ասում էր անգլիացի գրող Ջորջ Օրուելը. « ԽՈԶԵՐԸ ԵԿԱՆ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅԱՆ, ու ծակազզարդ երկիրը դարձավ խոզանոց, « свинярник » : Հայրենասիրական ճառերը ու ամպագոռգոռ խոսքերը որոնցով առաջնորդվում էր ավելի լավ է պատկերված Ջորջ Օրուելի « Անասնաֆերման » գրքում: Եվ իզուր չէր, որ անգրագիտությունը պետք է հասցներ այն բանին, որ ժողովրդի մեծ մասը պետք է ոչխարների պես կրկնեին. « Ավելի լավ է չորս ոտքի վրա, քան երկու » : Ու քսան տարի այդ կեցվածքով ապրեցինք, սերունդ մեծացրեցինք, որոնք Ռաբիզությունը դարձրեցին ոչ միայն սկզբունք, այլև ապրելակերպ ու անգամ գաղափարախոսություն: Հայրենասիրությունը ավարտեց իր դարաշրջանը, տեղը զիջելով քաղքենի, տխմար ու ազգադավ սրիկաներին, որոնք երկիրը ու ժողովրդին դարձրեցին միայն շահույթ ստանալու գործիք: Գործիք իշխանավորների ձեռքին, քանի որ ժամանակ է գալիս, երբ գործիքը դեն են նետում, որպես անպիտան մի իր, այդպես էլ ժողովրդին շահագործում են ու օգտագործում ու հետո դեն նետում: Այդպես արեցին ազատամարտիկների հետ, այդպես անում են մեր զինվորների հետ ու այդպես անում են եկող սերունդների հետ: Դա նշանակում է ազգային գենոֆոնդի ոչնչացում, քանի որ կրթական համակարգը ու սուտ հերոսություն քարոզող պատանի երկրապահները ոչ թե պետության ու հասարակության համար սերունդ են դաստիարակում, այլ ենիչերների մի ոհմակ: Եթե պետությունը ու եկեղեցին չի կարողանում պաշտպանել մեր հաշվանդամ զինվորների ու սահմանին կանգնած զինվորին, ապա ժողովուրդը պետք է հասկանա, որ այդ կառույցները հակաժողովրդական են ու ժողովուրդը պարտավոր է ամեն գնով հեռացնել նրանց իշխանությունից: Քանի որ վերջին քառօրյա պատերազմը ապացուցեց, որ թշնամին ոչ միայն ճակատային գծում է, այլև իշխանության բարձրադիր ու միջին օղակներում, որ թշնամին ընդիմության մեջ է ու անվտանգության համակարգում, որ թշնամին անտարբերություն ցուցաբերող մեծահարուստների մեջ է, թշնամին մեր դասալիք իշխանավորների մեջ է ու հանցագործ բարքերը որդեգրած բարերարների ու բարեգործների մեջ է, որ մեր մեղքերի համար չպետք է ուրիշ մեղավորներ փնտրել, որ պատերազմի հիմնական մեղավորը մեր իշխանավորներն են, որոնք քսան տարի թալանել են ու կողոպտել բանակը ու ժողովրդին: Որ թշնամին մեր իշխանավորներն են, որ մեր վզին նորից փաթաթելու են ՆՈՐ ԲԻՇՔԵԿԻ զինադադարը, որը հազարավոր պատանիների մահվան պատճառ է դառնում: Նորից անավարտ պատերազմ եկող սերունդների գլխին: Ադրբեջանում Իլհամ Ալիևի ռեժիմը որդեգրել է Հայկական գործելաոճը` այնտեղ բանակում նույն վիճակն է ինչ մեզ մոտ, նորից խոշտանգվում են ու զոհվում չքավոր ընտանիքների զավակները, նորից հոշոտիչները նույն իշխանավորներն են, կնշանակի ադրբեջանցիք նույնպես խնդիրներ ունեն ոչնչացնելու իրենց ներքին թշնամին: Իսկ գիտե՞ք, որ հենց այդ հոշոտիչները համագործակցում են իրար հետ, որպեսզի իրենց իշխանությունը ձգեն, իզուր չէ, որ նրանք հաշտության եզրեր չեն ցանկանում գտնել, որովհետև պատերազմը օգտագործում են, որպես զսպաշապիկ երկու ժողովուրդների համար: Իրենց իշխանությունը պահելու համար նրանք պատրաստ են իրենց ժողովուրդին գնդակահարել ու ոչնչացնել, ու գործով առաջին անգամը չէ, որ հաստատել են դա: Բերդձորի սպանդը իզուր չէր կազմակերպված ՀՀ ու Արցախի իշխանավորների կողմից: Եթե դիտելու լինենք այդ դեպքերի տեսագրությունը կտեսնենք, որ Բերդձորում Արցախի էլիտար գումարտակներն էր զինված թռչող տեսանկարահանող սարքերով ու դիպուկահարներով, մինչդեռ սահմանագծին մետաղական պահածոնների դատարկ տուփերն են ազդանշանային համակարգը: Եթե հաշվի առնենք, որ շարժազդանշանային դեդեկտորները կարող էին տեղադրվել ողջ սահմանագծի երկայքով, որպեսզի խուսափեինք արտաքին թշնամու հետախույզներից:

Ինչ վերաբերվում է ԴԱՀԿ ի պետ Միհրան Պողոսյանի Պանամայի բիզնեսները ու միլիոնավոր դոլարների կողոպուտը՝ դա պետական դավաճանություն է, սակայն իշխանությունները փաստացի կոծկում են հանցանքը: Հանցանքները քողարկողներից մեկը պետության անվտանգությունը ապահովող ԱԱԾ կոչված հանցագործների ոհմակն է, որոնք զբաղված են միայն Վհուկաորսով, փոխարենը բացահայտեին ու վնասազերծեին իսկական հանցագործներին, նրանք ներկայացումներ են բեմադրում, իբր թե աշխատում են: Մինչդեռ պետության անվտանգությունը առաջնակարգ հարց է, քան թե նախագահի եղբայրը ու մտերիմները, որոնք ներքաշված են պետական դավաճանության մեջ: Այդ պատճառով արդարության ու պետության անվտանգությունով պետք է զբաղվեն ոչ թե պետական ու պաշտոնական կառույցները, այլ ժողովուրդը` աշխարազորը ու ռազմադաշտային նոր դատարանը նոր կազմով: Պետական դավաճանության մեջ մեղադրվող բոլոր հանցագործներին, սկսած Գագիկ Հարութունյանից ու Մուկ Աբրահամյանից, վերջացրած Աղվան Հովսեփյանիով ու Բաքո Սահակյանով: Թշնամիները շատ են ու բազմաշերտ՝ Գագիկ Ջհանգիրյան, Արթուր Աղաբեկյան, Խաչատուր Սուքիասյան ու Թոխմախի մհեր, Արմեն Զավենի Սարգսյանն ու ուժային կառույցների բոլոր գեներալները: Կնշանակի, որ Գարեգին Նժդեհի ասած խոսքը արդիական է ու ուղղված է մեզ. « ՆԵՐՔԻՆ ԹՇՆԱՄԻՆ ԶԻՆԱԿԻՑ Է ՈՒ ԵՂԲԱՅՐ ԱՐՏԱՔԻՆ ԹՇՆԱՄՈՒ » : « ՄԻՆՉԵՒ ՈՐ ՉԿԱՐՈՂԱՆԱՆՔ ՆԵՐՔԻՆ ԹՇՆԱՄԻՆ ՍՊԱՆԵԼ, ԱՆԿԱՐԵԼԻ Է, ՈՐ ԱՐՏԱՔԻՆ ԹՇՆԱՄՈՒՑ ԱԶԱՏՎԵԼ ԿԱՐՈՂԱՆԱՆՔ » : ԳԱՐԵԳԻՆ ՆԺԴԵՀ

 

Գեհենի Առաքել 11/04/2016

 

ԹՇՆԱՄԻՆ ՖԻԼՄԸ ԱՄԲՈՂՋՈՒԹՅԱՄԲ

ԱՐԹՈՒՐ ԱՂԱԲԵԿՅԱՆԻ ՄԱՍԻՆ

Безымянный

Ֆեյսբուկյան իմ ընկերներից շատերը, նույնիսկ անծանոթ մարդիկ կարդալով իմ գրքերը արձագանքում են, շատ անգամ ցանկություն են հայտնում կիսվել իրենց մոտ եղած տեղեկություններով: Այնպես որ « Ազգադավը » պատմավեպից հետո այդ նյութերը այնքան է հավաքվել, որ կարելի է մի ծավալուն փաստավավերագրական մի գիրք գրել: Այս վերջին ժամանակներում տեղեկատվական կայքերում շատ վերհիշեցին Արթուր Աղաբեկյանի մասին, չնայած որ իմ ստեղծագործություններում միշտ ակնարկել եմ նրա մասին: Սակայն այս փաստագրական նյութերը կարելի է ներկայցնել ամփոփոխ, ինչպես գրել էին ինձ: Այդպիսով 1993-1994 թվականին պատերազմի եռուն ժամանակահատվածում, երբ Ղարաբաղյան ճակատում կատաղի մատեր էին գնում: ՀՀ ՆԳՆ քրեական հետախուզության պետ, ավագ լեյտենանտ` Իշխան Շահբազյանը, Աշտարակի ջոկատի ազատամարտիկներից մեկին ձերբակալել է տալիս: Ազատամարտիկին խոշտանգելուց և կտտանքների ենթարկելուց հետո, նա միզում է նրա վրա և հայտարարում. « Որ այսուհետև Հայրենասերների հանդեպ այսպես է լինելու, որ ինքը « փչացնելու » է նրանց »:
Այս պատմութունը ավարտվում է նրանում, որ այդ ժամանակվա ՆԳՆ փոխնախարար Վահան Պապոյանը նրան հեռացնում է ՆԳՆ համակարգից, նրա անձնական գործում նշումներ անելով, որ երբեք չկարողանա աշխատել ուժային որևէ կառույցում:
Սակայն տարիներ անց, երբ « ժուլիկ » Արթուր Աղաբեկյանը հայտնվում է ՀՀ Պաշտպանության փոխնախարարի պաշտոնում, այդ տականքից վերցնելով 5000 դոլլար նրան վերականգնում է Պաշտպանության նախարարությունում, որպես իրավաբան: Այնպես որ այդ ոճրագործը շանունակում է իր ծառայությունը մինչև այսօր: Այնպես որ, Արթուր Աղաբեկյանը իր ՊՆ- ի փոխնախարարի պաշտոնին պաշտոնավարման տանիներին Ռուսաստան և Հունաստանի ռազմական ակադեմիաններ գործուղելու համար այդ սպաներից 20-30 հազար դոլլար էր վերցնում: Իսկ այդ երիտասարդ սպաները բարձրագույն ակադեմիաներում ավարտելուց հետո նորից վերադառնում են և աշխատում ՊՆ նախարարության զորամասերում: Իսկ զորամասի հրամանատարներ դառանալուց հետո արդեն սկսում են « ետ վերադարձնել » այն գումարները, որը վճարել էին Արթուր Աղաբեկյանին: Այսինքն նրանք պետք է զինվորների ծնողների հաշվին, չհաշված զորամասին հատկացվող սնունդը, հագուստը, հեղուկ վառելիքը և դրամական միջոցները կողոպտել անխղճորեն:
Արթուր Աղաբեկյանի պատմությունը շատ հետաքրքիր էջերով է լեցուն, այնպես որ իր ծննդավայրում հայտնի էր որպես հանցագործ տարր, իր ներկայությամբ ապականում էր ամեն ինչ, որտեղ հայտնվում էր, այդպես նա « Կռազի » շոֆեռ Մանվելի հետ ծանոթ էր դեռևս 1988-ից,
( Ինչու՞ ՇՈՖԵՌ․․․ Որովհետև վարորդները ունեն բանականություն, ոչ թե մանվելի պես ) նրանք Հադրութում բացել էին առք ու վաճառքի կետ, Հադրութի գյուղերի գյուղացիներին խաբում էին, էժան գնով ձեռքներից անասուններն առնում ու տանում Հայաստան ծախելու։ Հադրութի քարտուղարը բողոքել էր Ամարասին: Դադամյանը, որը այդ ժամանակ ԽՍՀՄ ԳԽ դեպուտատ էր և Ամարասի ղեկավարը, ( Բորիս Դադամյան, 1989-1992 թթ ԽՍՀՄ ԳԽ պատգամավոր, « Ամարաս » բարեգործական ընկերության նախագահ, Ստեփանակերտի ավտոշարժակազմի ղեկավար, մահացավ կարիքի մեջ։ Շուշան Ղազարյանի « Խաչվածին մահ չկա » գրքից ) աշխատանքային խումբ է կազմում, որպեսզի տեղում գործին ծանոթանան։ Գյուղացիներից, որ անասունները խաբեությամբ առնում էին այդ ժուլիկները, նրանց թողնելով առանց ապրուստի` կաթի ու մսի, նրանք էլ ստիպված թողնում էին սահմանամերձ գյուղերն ու փախչում քաղաք։ Արդյունքում Մանվելին և Արթուր Աղաբեկյանին արգելում են շրջան մտնել, սակայն մարտական գործաղությունները սկսելուն պես, նրանք օգտվում են առիթից և կազմում են այդպես կոչված ջոկատները, որը ավելի շատ ղարաբաղցիներին էր վնասում, քան թե ադրբեջանցիներին: Արդյունքում սպարաԾերտ կոչված հանցագործը, նրանց սկսում է հովանավորել և առաջ տանել:
Այն որ Արթուր Աղաբեկյան կոչվող մոլախոտը Չարենցավանում և Հայաստանի մի շարք շրջաններում ունի 15- ից ավելի լոմբարդներ ու դաշնակցական իր ընկերների հետ կողոպտում է ժողովրդին դա փաստ է, քանի որ դրա մասին հայտնեց նրա հերթական զոհերից մեկը: Այնպես որ, այս տեսակի ԱԶԳԱԴԱՎԻ մասին դեռ պատմությունը չի ավարտում:

Խնդրում եմ այն մարդկանց, որոնք տեղյակ են նրա կատարած մեղսագործություններից, գրեք… Մեծ հաճույքով կխմբագրվի և կմատուցվի հասարակությանը:

Սպասում եմ ձեր արձագանքներին
Հարգանքներով Գեհենի Առաքել:
15/02/2015

Հայաստանի Ժանդարմերիան և Ֆեոդալ Գեներալներին բուծեց Վազգեն Սարգսյանը, որը պետք է դառնար բռնապետական ռեժիմի կնքահայրը, նրա շնորհիվ Հայաստանը ընկղմեցին միջնադարի խավարում: Որպես երախտագիտություն իր « առատաձեռնության » այդ Ֆեոդալ Գեներալները նրան դարձրեցին « սպարապետ »: Այնպես ծնվեց` « մեծն սպարապետի » և « հաղթական գեներալների » լեգենդը: Հայաստանի այնքան ժամանակ կմնա ծվարած միջնադարում, քանի դեռ այդ լեգենդը համարվում է պետականության գաղափարախոսությունը: « Սա է « Սպարապետի» կառուցած և երազած հայրենիքը ». Դա են հաստատում նրա զինակից գեներալները, « Ովքեր դժգոհ են սպարապետի կառուցած երկրից, նրանք դավաճաններ են…» Այդպես միաբերան հաստատում են նրանք, որոնք արդեն քսան տարուց ավելի հարստահարում են և կողոպտում ժողովրդին: ՀԱՆՑԱԳՈՐԾ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԿՆՔԱՀԱՅՐԸ ԵՂԱՎ ՎԱԶԳԵՆ ՍԱՐԳՍՅԱՆԸ: Եվ քանի մեծարվում է նա, այդ երկրիը չի կարող առաջընթաց գրանցել, քանի որ նրա « ուրվականը » խթանում է պետության առաջընթացը:

Գեհենի Առաքել. 1 դեկտեմբերի, 2014 թ.

« ԻՆՉՊԵՍ ԿԱՌՈՒՑԵԼ ՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ »

Բայց մինչև երբ. պիտի ծածկենք մեր կեղտերը։ Դա նույնը կլիներ, ինչպես մի հիվանդ ամաչելով թաքցներ այն վերքերը, որոնք օրըստօրե ավելի փտելով, նեխելով վարակումեն մարմնի ամբողջ կազմվածքը… Րաֆֆի

 

առաքել գեհենի

 ԻՆՉՊԵՍ ԿԱՌՈՒՑԵԼ ՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ »

« Ճանաչի՛ր թշնամուդ:

Այդ երկու բառն էլ գրիր հոգուդ մեջ,

որ չմոռանաս երբեք » :Գարեգին Նժդեհ )

Երբ հարց է գնում թե ինչու՞ եմ միշտ քննադատում ու գրում Ազգադավների ու դավաճանների մասին ու չեմ գրում լավ բաների մասին, կամ արդյոք ո՞րն է ելքը, կամ ինչպե՞ս կարելի է ազատվել այդ երևույթներից: Իմ բարեկամներից շատերը որոնք կարդացել են իմ գրքերը լավ տեղյակ են, որ լավի մասին նույնպես գրել եմ: Օրինակի համար իմ « ԹԻՐԱԽԻՆ ԱՖՈՐԻԶՄՆԵՐ » գրքում համառոտ ներկայացրել եմ այն ամենը, ինչը կատարվել է և կատարվում է անցյալում և հիմա: Այդպիսով կփորձեմ գրքից մեջ բերված շեշտադրումները ներկայացնել այս ակնարկում: Կարծում եմ շատերը կարդացել են Մովսես Խորենացու « ՀԱՅՈՑ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ » — որտեղ քրեթողահայրը Ողբում է, նրանց համար դժվար չի լինի ավելի հստակ պատկերաղնել այս ողբերգությունը: ( ՈՂԲ` ՀԱՅՈՑ ԹԱԳԱՎՈՐՈՒԹՅԱՆ ԱՐՇԱԿՈԻՆՅԱՑ ՑԵՂԻՑ ԵՎ ԵՊԻՍԿՈՊՈՍՈՒԹՅԱՆ՝ ՍՈԻՐԲ ԳՐԻԳՈՐԻ ՏՈՀՄԻՑ ԴԱԴԱՐԵԼՈԻ ՄԱՍԻՆ Մովսես Խորենացի ) « Ամենամեծ կույրը նա է, ով չի ուզում տեսնել »: -Ջոնաթան Սվիֆթ։

Պարույր Հայրիկյանը վերջին տարիներին ներկայացրել էր իր « Իդեալական պետություն » աշխատությունը, համոզված լինելով, որ կարելի է կառուցել այդպիսի պետություն: Սակայն նա չարաչար սխալվում է, քանի որ աշխատությունը ամբողջական չէ և իրականացնելը անհնար, նկատի ունենալով մեր հասարակությանը մեջ ձևավոևված խմորումները: Վերցնեմ « Թիրախին » գրքի բանաձևերից մեկը, « Ամուր պետությունը կառուցում են բարոյականության հիմքի վրա, ոչ թե անբարոյականության »։ ԳՀ © ԱՌ 2014 Եթե հաշվի առնենք որ մեր մեծերից շատերի պատվիրանը եղել է հենց այս սկզբունքով, արդարություն ու բարոյականություն: « — Պիտ պարտվի, պիտ մեռնի կեղծիքը մեր կյանքում, որ ապրի մեր ժողովուրդը »: Գարեգին Նժդեհ Այդպիսով ինչու հնարավոր չէ պետություն կառուցել ստի ու կեղծիքի վրա, քանի որ ինչպես կասեր անգլիացի գրող Ջորջ Օուրելը, միայն բռնակալներն են իրենց իշխանությունը կառուցում ստի ու կեղծիքի վրա: « Ամեն ոք, ով երբևէ հռչակել է բռնության իր մեթոդը, անխախտորեն պիտի ընտրի սուտը, որպես իր սկզբունք » Ալեքսանդր Սոլժենիցին: « Եվ այդ սուտը հետագայում դառնում է չարիք ոչ միայն ժողովրդի համար այլև եկող սերունդների: « Բայց երբ ճշմարտությունը վարագուրվում է խաբեությամբ և արդար իրավունքը փշրվում է հաղթահարության ու բռնության ոտքի տակ, այն ժամանակ մարդը յուր իրավունքը առաջ տանելու համար պարտավորվում է գործ դնել յուր ֆիզիկական զորությունը —յուր թուրը »: 182 ՐԱՖՖԻ

Ուրեմն ի՞նչ ստացվեց մեզ մոտ 1988-1990- ին աշխարհով մեկ բարձրաձայնեցինք ու աղաղակեցինք, թե Հայաստանում իշխանափոխություն է եղել, շատերը նույնիսկ հայտարարում էին հեղափոխություն ու անկախություն: Քչերը գիտեն, որ դա մի մեծ սուտ էր, որը փչեցին աշխարհի ու մանավանդ սփյուռքի աչքերին: Իրականում իշխանափոխություն չի եղել: Անգամ սահմանադրությունը ու օրենքները չփոխվեցին, ինչպես մնացել էր կոմունիստական կուսակցության ժամանակ, այդպես էլ մնաց, նույնիսկ ավելի վատացավ քան կար: Իսկ դրա հիմնական պատճառը այն որ կոմունիստական մանուկլատուրայի թափթփուկները, որոնք աչքի էին ընկնում կաշառակերության, անբարոյականության ու պետական միջոցների թալանի մեջ, հանկարծ նշանակվեցին բարձր պաշտոնների ու սկսեցին արագ բարձրանալ իշխանական սանդուխքով, իզուր չէին քողարկվում ու ծածկվում իրենց հանցագործ անցյալը: Սեփականաշնորհման գործընթացը հնարավորություն տվեց արագությամբ իրականացնել պետական միջոցների փոշիացումը ու ոչնչացնելով Խորհրդային Հայաստանի տնտեսությունը, արդյունաբերությունը, գյուղատնտեսությունը կրթական ու մշակույթային ճջախները, ճարտարապետական ու պատմական հուշարձանները: « Ով որ տնտեսում է դպրոցների վրա, կկառուցի բանտեր »: Օտտո Բիսմարկ : Ինչ հնարավոր էր կողոպտել կողոպտեցին, պատճառաբանելով, որ երկրիր գտնվում է պատերազմի ու շրջափակման մեջ, արդյունքում ամենը սուտ էր, պատերազմը իշխանությունները շրջանցեցին իսկ շրջափակումը դա մեծ միֆ էր, որը իշխանությունները հորինեցին « Ցուրտ ու Մութ » տարիների լեգենդի հիման վրա: Իրանով ճանապարհները հնարավորություն էին տալիս Հայաստանին դուրս գալ միջազգային շուկաններ: Իրանը երբեք ճանապարհները չի փակել Հայաստանի առջև, այդ ճանապարհներից միայն օգտվում էր իշխանական էլիտան: Իսկ ժողովուրդը ցրտի ու մթության մեջ կարողացավ դիմակայել ու հոգալ իր հանապազորյա հացը: Իրականում ՀՀ իշխանությունը կարող էր բնակչությանը անխափան շուրջօրյա ապահովվել հոսանքամատակարումը կոմունալ մյուս սպասարկումը, ներառյալ գործարանների ու արդյունաբերության անխափան աշխատանքը: Սակայն ինչպես մեծարգո Վանո Սիրադեղյանն էր ասել, « Պետք է, որ ժողովրդին պահել ցրտի ու սովի մեջ, որպեսզի իշխանափոխության մասին անգամ չկարողանա մտածել » :

Նորից ստեցին, որ ժողովրդին հնազանդ պահեն, որպեսզի հեշտ լինի նրանց կառավարել, հասկանալով, որ սովահար մարդը ընդունակ է միայն իր օրվա հացի մասին մտածել: Իսկ սփյուռքը տեսնում էր, սակայն չէր գիտակցում, որ Հայաստանի ԱԶԳԱԴԱՎ իշխանությունները ընդունակ են պատերազմի ու աղետի գոտու համար նախատեսված նվիրատվությունները յուրացնել: « Ազգային բանակի վրա տնտեսելը, նշանակում է գերեզմանաշինություն » Օտտո Բիսմարկ Ընդհակառակը սփյուռքահայ համայնքները ամենուրեք մեծ ուրախությամբ են դիմավորել Հայաստանի բարձրաստիճան իշխանավորներին: Արցախյան պատերազմի անվան տակ թալանվում ու խոշտանգվում էին ժողովուրդը, թիկունքից աննկատ ոչնչացվում էին հերոս հայորդիները որոնք կենաց ու մահու կռիվ էին տալիս ճակատում, իսկ թիկունքում նորից կոմունիստական աղբը քրեածին հանցագործների հետ ձեռ ձեռքի տված կողոպտում էր երկիրը ու ժողովրդին: « ՉԿԱՆ ԱՆՏԱԿԱՆՔ ԱԶԳԵՐ, ԲԱՅՑ ՀԱՅ ՏԱԿԱՆՔԸ ԿՄՆԱ ԱՆՄՐՑԵԼԻ » : ԳԱՐԵԳԻՆ ՆԺԴԵՀ

Այդ կոմունիստական ժամանակների թափթփուկները սկսած գեներալ Կառլոս Ղազարյանից, որը ՆԳՆ- ի նախարարն էր, վերջացրած Գագիկ Հարութունյանով ու Հրանուշ Հակոբյանով; Չհաշված, որ ուժային ու դատական կառույցներում աշխատող կադրերին, որոնք իրենց էությամբ ու տեսակով հավատարիմ էին լենինյան գաղափարներին: : Բոլոր իշխանական կառույցները 99 % ադրերը կոմունիստներ էին, իսկ այդ 1% կոմունիստական կուսակցության կամակատարներ կամ քրածին տարրեր, որոնք իրենց կուսակցական տոմսերը գրպանում դարձել էին Նժդեհական գաղափարակիր: Ինչպես օրինակ` կոմսոմոլ Վազգեն Սարգսյանը, Վանո Սիրադեղյանը ու Լևոն Տեր-Պետրոսյանը: Ինչու՞ ստացվեց այդպես, ինչու՞ չկարողացանք ստեղծել լիարժեք անկախություն ինչպես արեցին Մերձբալթյան երկրներում: « Ազգերն ամենից շատ տառապել են և կտառապեն իրենց տականքների երեսից:

Պատմության մեջ նախընթացը չունեցող մի ողբերգություն է խաղացվում Հայոց աշխարհում, մի արնոտ խաղ, որի գործող անձինք, որի դերակատարներն են բռնությունը, բռնության կենդանի գործիքները` հայ ժողովրդի տականքը, և բռնության զոհերը ինքը՝ հայ ժողովուրդը »: ԳԱՐԵԳԻՆ ՆԺԴԵՀ :

Ի տարբերություն մեզ Մերձբալթյան երկրները իրենց ԿԳԲ -ի արխիվները բացեցին ու բացահայտեցին թե ովքեր են իրենց պետության թշնամիները ու լրտեսները, որոնք իրենց գործունեությամբ վնասել են պետությանն ու ժողովրդին: Օրինակի համար կարող եք ասել թե ովքեր հիմա քաղաքական էլիտայի ամենագլխավոր դեմքերը: Մենակ չասեք թե Հանրապետականները… Շատերը չգիտեն, որ Հանրապետական կուսակցությունը ապականվեց հենց սկզբից, երբ Աշոտ Նավասարդյանը այնտեղ սկսեց հավաքագրել այդպես ասած նախկին կոմունիստներին: Այո մի զարմացեք հենց Աշոտ Նավասարդյանը ուրացավ իր գաղափարակից ընկերներից շատերին, որոնք քրեական տարբեր մեղադրանքներով հայտնվեցին ճաղավանդակների ետևում: Նա անգամ մատը մատին չտվեց, հայրենասեր ազատամարտիկներին հեռու պահելու կոմունիստական ՀՀՇ -ի խոշտանգումներից: Իսկ հետո Հանրապետական կուսակցության արդեն դարձավ կոմունիստական ու լենինյան գաղափարներով թրծված սրիկանների որջ, որոնք հայտնեցին թե իրենք նժդեհական գաղափարախոսության մարտիկներ են, մանավանդ Սերժիկ Նարիմանովը, Վովա Գասպարյանը, ու Աղվան Հովսեփյանը, մոռանալով այն փաստը, որ դրանց կուսակցական ընկերները ժամանակին ԿԳԲ -ի նկուղներում խոշտանգել են Գարեգին Նժդեհին, Չարենցին ու Տեյրանին ներառյալ մյուս հերոսներին: Բոլշևիկ չեկիստների կողմից Հայկական բանակի սպաների հալածանքները հաշվեհարդարը ու կացնահարումները չյաշված: ( Բոլշևիկները Սարդարաբադի հայ 1200 սպաների աքսորեցին Բաքու ճանապարհին մուսթաֆայականները կոտորեցին նրանց; ) Հայաստանի անկախությունը դա խաբկանք էր սփյուռքահայերի աչքերին փոխելով երկրի դրոշի գույնը ու զինանշանը, սակայն ամենը մնաց նույնը ավելի ճիշտ վատացավ ու դարձավ իսկականից դժոխք, որովհետև կոմունիստները քրեածին հանցագործների միջոցով թալանեցին ու կողոպտեցին ոչ միայն պետական միջողները այլև ժողովրդին ու անգամ սփյուռքահայերին: ՈՒ իզուր չէր, որ Արտաշատցի քրեածին Մուկը ու իր նման աղբի հետ հայտնվեցին իշխանության վերին օղակներում ստանալով պատգամավորական անձեռնամխելիություն: Քրեական աղբը տեսնելով իշխանության համն ու անպատժելիության իրենց հնարավորությունը սկսեց ավելի ընդարձակվել ու հզորանալ ժողովրդի ու պետական միջոցների հաշվին: Ինչպես ասում է անգլիցի գրող Ջորջ Օուրելը Բռնակալը պետք է կառուցեին իրենց ստի ու կեղծիքի կայսրությունը, պետք է իրենց սուտը դարձնեին գաղափարախոսություն, պետք է այդ սուտը դարձնեին իրենց անվտանգությունը ապահովող վահան ու սուտը դարձավ պետության անկյունաքարը: « Ստել նշանակում է հայհոյել ճշմարիտը, ուրանալ նշանակում է դադարել մարդ լինել »: Գարեգին Նժդեհ:

Սերունդներին պետք է ներարկեին իրենց սուտը, որ Վազգենը սպարապետ է իսկ Վանոն Մեծությունը, իսկ մանվելն էլ զորավար: Չհաշված պատերազմի հաղթանակներին վերաբերվող սուտ լեգենդները որոնք հյուսվեցին քրեածինների կենսագրական պատմության մեջ: « Միևնույն մարդու մեջ չեն ապրում միաժամանակ ստրկամիտն ու ազատատենչը: Նա կամ մեկն է կամ մյուսը »: Գարեգին Նժդեհ Նրանց անցյալի մութ ու սև օրերը ջնջեցին ամբողջությամբ, իրենց քրեական ու կուսակցական գործունեությունից ոչինչ չմնաց, միայն մնաց իրենց սուտ տիտղոսները ու « արքայական » ժառանգագակ գենը: Մի տեսեք ամեն փնթի ունի իր տիտղոսը ու անգամ արիստոկրատական գերդաստանի զինանշանը: Մուկ Աբրահամյանը իր դղյակի ճակատին Արծիվը խորհրդանշող զինանշան է դրել` իրեն համարելով Արտաշեսյան դինաստիայի արժանի ժառանգորդը: Իսկ Փնթի Դոդի Գագո Ծառուկյանը իր առյուծի զինանշանով, իրեն համարում է Տիգրան Մեծի շառավիղը: Իսկ մնացածի մասին չեմ խոսում, անգամ ՕԵԿ — ի Արթուրիկը ու Կռազի շոֆեռ Մանվելի որոնք իրենց թուրահատուկ ընտանեկան գերբերը ունեն

Ինչ է ստացվում, ուզում ենք պետություն կառուցել այդ աղբի ու կեղտի վրա, նույնիսկ ավազի վրա տան հիմք չեն դնում, իսկ մենք աղբի վրա ուզում ենք պետություն կառուցել…

Սփյուռքը նույնպես ապականվեց, քանի որ այդ փնթիները այնտեղ նույնպես շատացան, քանի որ սուտը այնտեղ թագավորում էր ու բարգավաճում: Դաշնակցությունը փոխարեն խոստովաներ անցյալում գործած իր մեղքերը ու դավաճանությունները, իրենց կոմունիստ գործակալներին դարձրեցին դաշնակցական էլիտայի մաս: Փոխարենը ինքնամաքրվելու, նրանք արդարացրեցին իրենց հանցագործ ու դավաճան ընկերներին: Իրենց հանցանքների մասին լռեցին` քողարկելով ու ցեխ շպրտելով իրենց սխալները մատնացույց անողների վրա: « Հ. Յ. Դաշնակցությունը անելիք չունի այլևս »: Հովհաննես Քաջազնունու՝ ՀՅԴ 1923թ Չարենցի ասած խոսքերը չեմ գրում կարծում եմ ծանոթ եք:

Մենակ չասեք թե այդպես չէ,…քանի որ Երիտ-թուրքերի հետ միասին ձեռք ձեռքի տված դաշնակցությունը զինաթափում է հայ ռանչպարներին ու ֆիդայիններին: Անգամ փորձում էր զինաթափել Անդրանիկ Զորավարին ու Գարեգին Նժդեհին: ( « Քաղաքական ստախօսութիւն, հայհոյանք, կեղծիք, բանսարկութիւն, դաւեր ահա՛ սրա « կուսակցաշէն գործունէութիւնը »:

Ամէն ինչ կուսակցութեանս համար — ահա՛ սրա հասարակական բարոյականը: Անվերջ բարի խօսել իր կուսակցութեան եւ չար այլոց մասին – ե՛ւ ծիծաղելի է, ե՛ւ անարդար: Հոգեպէս անառողջ է նմանը:

Չկայ աւելի մեծ չարիք, աւելի մեծ աղէտ ժողովրդի համար մասնաւորապէս մեզ նման փոքրիկ ժողովրդի համար քան կոյր կուսակցամոլութիւնը: Կուսակցամոլութեան չար ոգին աստիճանաբար մթագնում է սրանց բանականութիւնը, կլանում խիղճը, եւ, վերջ ի վերջոյ, ի սպառ սպանելով այդ դժբախտի բարոյական կարողութիւնները, դարձնում է սրան բարոյական ապուշ : Գարեգին Նժդեհ )

Ու ահա այս բոլոր սուտը ու կողծիքը հավաքվեց ու ինչպես ասում էր Վարդան Այգեկցին « Այրի կնոջ ու իր որդին » առակում : Այդ ամենը հավաքվեց դարձավ հեղեղ, եկավ ու թափվեց ժողովրդի գլխին :

Չէ մենք հայերս երբեք Անկախ պետություն չենք կարող ունենալ, քանի դեռ այս վիճակում ենք մնալու: Քանի դեռ չեն բացահայտվել ու պատժվել կեղծիքն ու սուտը:

« Ամուր պետությունը կառուցում են բարոյականության հիմքի վրա, ոչ թե անբարոյականության »։ ԳՀ Իսկ գիտե՞ք ինչու Գերմանիան ու Ճապոնիան համաշխարային պատերազմից հետո սկսեցին արագ զարգանալ… Որովհետև ժողովուրդները գիտակցեցին, որ իրենց բռնակալները ոչ միայն չարիք են եղել հարևան պետությունների ու ժողովուրդների համար, այլև իրենց սեփական ժողովրդի: Նրանք քննադատեցին ու անարգանքի սյունին գամեցին ժողովրդի գլխին չարիք դարձած իշխանավորներին: Իսկ մենք ինչ արեցինք, Վազգենի նման մոլագարին դարձրեցինք սպարապետ, Դեմիրճյանի պես սրիկային` ազգային հերոս, Մանվելի պես փնթի « Կռազի » շոֆեռին էլ զորավար, անգամ Արցախի հերոս: Գագիկ Հարությունյանի պես ճիճույին Սահմանադրական դատարանի դատավոր, սփյուռքահայերից գարշող Հրանուշ Հակոբյանին` Սփյուռքի նախարար, Հայ ժողովրդի մեծագույն Թշնամի Լևոն Տեր-Պետրոսյանին էլ դարձրեցինք ազգի փրկիչ… Այդ թվում, Հաստագլուխ Անդրանիկ Մարգարյանի պես անկուշտ կաշառակերին դարձնելով երջանկահիշատակ մեռել իսկ մանուկներ բռնաբարող հոգևորականին էլ Բարեհիշատակ` Դավիթ սրբազան:

Ու այդ ամենը մոռացանք, մոռացանք Գարեգին Նժդեհի խոսքերը.

« ՆԵՐՔԻՆ ԹՇՆԱՄԻՆ ԶԻՆԱԿԻՑ Է ՈՒ ԵՂԲԱՅՐ ԱՐՏԱՔԻՆ ԹՇՆԱՄՈՒ » Մոռացանք ճակատում որ ճակատում զոհվում էին ազնիվ հայորդիները, իսկ Նժդեհի ասած Ազգի Տականքը թիկունքից նրանց էր խփում, ներքին թշնամին ամեն ինչ արեց ոչնչացնելու ազատատենչ ազատամարտիկներին: « ՀԵՐՈՍՆԵՐԸ ՊԵՏՔ Է ԶՈՀՎԵՆ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ԴԱՇՏՈՒՄ, ՀԱԿԱՌԱԿ ԴԵՊՔՈՒՄ ՆՐԱՆՔ ԱՆՏԱՆԵԼԻ ԵՆ ԴԱՌՆՈՒՄ » վազգեն Սարգսյան Վիքիպեդիա

Ազգադավները ոչնչացրեցին ազատամարտիկներին որպեսզի անխոչնդոտ թալանեն ու կողոպտեն երկիրն ու ժողովրդին, արեցին ինչպես երիտթուրքերը` սկզբից աննկատ ոչնչացրեցին ժողովրդի պաշտպաններին, հետո անցան ժողովրդին: ՀՀ իշխանությունները ազատամարտիկներին ոչնչացնում էին ժողովրդի լուռ անտարբերության ու համաձայնության ներքո : « Մեր բարյացակամ չեզոքության դեպքում իսկ, թրքությունը պիտ վարվեր մեզ հետ ճիշտ այն ձևով, ինչպես որ վարվեց » : Գարեգին Նժդեհ

Եվ մենք այս ամենը անտեսելով փորձում ենք պետություն կառուցել, որտեղ իբր թե ժողովուրդը կարող է երջանիկ ապրել:

Մինչև չմաքրվի այս աղբը, ոչ մեկ չի կարող երազել հզոր ու անկախ հայրենիքի մասին, Քանի դեռ քաղաքական գործիչները ու հասարակությունը սա է, ապա երբեք էլ հնարավոր չի լինելու պետություն կառուցել: Իսկ այն ինչ ունենք հիմա դա պետություն չէ այլ սպանդանոց ու կառափնարան…

Ազնիվ ու արդար մարդիկ կարող են պետություն կառուցել ու այդպիսի մարդիկ կան ու շատ են թե հայրենիքում և թե սփյուռքում, սակայն նրանց պետք է միավորել և դա շատ դժվար է, քանի որ Փնթիները ամեն ինչ անում են, որպեսզի այդ որակի մարդկանց ոչնչացնեն թե բարոյապես, թե ֆիզիկապես:

Մենք գնալով ավելի ենք գլորվում անդունդը և այնտեղից ելնելը կպահանջվի հարյուրամյակներ, քանի որ եկող սերունդը այդ էլ ստրկամտության գաղափարը որդեգրում է սիրահոժար: Ինչպես ասում էր Ջորջ Օուրելը « Ավելի լավ է չորս ոտքի վրա, քան երկու »; Իրենց տերերի համար դառնալով գործիք, իզուր չէ որ պատանի երկրապահներին երդվել են տալիս ոճրագործի շիրիմին, ստիպում են պատանիներին ծնկի գալ փնթի Կռազի շոֆեռի առջև, նրան համարելով հերոս ու զորավար: Այս տարբերակում մանուկները մեղավոր չեն, այլ մեղավոր են նրանց ծնողները, որովհետև իրենք լավ գիտեն, որ մանվելը անտառաճանաչ ու փնթի ոչնչություն է, այնուամենայնիվ նրանք թույլ են տալիս կռտել իրենց զավակներին: ( « Գիտակից ստրուկի և հանցագործի մեջ չկա տարբերություն » : Գարեգին Նժդեհ ) Իզուր չէ որ այդ փնթի Կռազի շոֆեռի լամուկները արագ զբաղեցնում են պետական բարձր պաշտոններ, իզուր չէ որ նրանք փորձում են իրենց ժառանգներին տեղավորել իշխանական բարձրունքներում, ապահովվելով նրանց բարեկեցին ու շռայլ կյանքը:

ՆԵՊՈՏԻԶՄ ( https://ru.m.wikipedia.org/wiki/Непотизм ) այս բառը երևի գործածական չէ Հայաստանում, քանի որ այն նույնպես փորձում են արգելել ու դուրս շպրտել գործածությունից, որովհետև իրենց ձեռք չի տալիս: Նեպոտիզմը դա չարիք է ժողովրդի ու պետության համար: Շատերը չգիտեն թե իրենից ինչ է ներկայացնում Նեպոտիզմը: Դա նշանակում է Իշխանությունը հորից որդուն փոխանցել: Այսինքն հայրը որդուն փոխանցում է պետական պաշտոնը: ( Ոչ միայն հայր և որդի այլ մտերիմ բարեկամ, խնամի, քավոր ու սանիկ ԸՆՏԱՆԵԿԱՆ ՔԱՎՈՐ- ԽՆԱՄԻԱԿԱՆ ԸՆԿԵՐԱԿԱՆ ԿԱՊԵՐԸ, ՊԵՏՔ Է ՎԵՐ ԴԱՍԵԼ ԵՐԿՐԻ ՇԱՀԻՑ` ՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՇԱՀԻՑ » : ( ԱՐՄԵՆ ԶԱՎԵՆԻ ՍԱՐԳՍՅԱՆ 2015 ©) ) Իզուր չէ. որ ընդգծել եմ Պետական պաշտոն բառը, նորմալ պետության և հասարակության մեջ դա համարվում է արատավոր երևույթներից մեկը, քանի որ միայն թագավորական դինաստիաներում է ընդունված գահակալական տիտղոսը փոխանցել որդուն, սակայն պետական պաշտոնը երբեք: Իսկ Հայաստանի տարբերակում դա կոչվում է առաջընթաց, երբ հաստագլուխ Անդրանիկ Մարգարյանի տխմար որդին` Տարոն Մարգարյանը ժամանակից շուտ` ԷՔՍՏԵՌՆ կարգով ավարտելով դպրոցը, վարչապետ պապայի հովանավորությամբ հասցրեց արագ մագլցել իշխանական սանդուխքով մինչև Երևանի քաղաքապետի պաշտոնին: Չհաշված, որ բանակ չծառայելով արժանացավ Պաշտպանության նախարարի կողմից մեդալների ու պատվոգրերի չմոռացան անգամ ԵԿՄ — ի գլխավոր ենիչերի կողմից արժանացավ պատվավոր Երկրապահ տիտղոսին, երբ այս դեպքում Արցախում մարտընչած շատ ազատամարտիկներ անգամ հասարակ տեղեկանք չունեն, որ մասնակցել են պատերազմին: ( Միևնույն մարդու մեջ չեն ապրում միաժամանակ ստրկամիտն ու ազատատենչը: Նա կամ մեկն է կամ մյուսը: Գարեգին Նժդեհ ) Ի՞նչ է նշանակում սա պետական դավաճանություն չէ, ասացեք այսպես կվարվեր միայն երկրի ու ժողովրդի թշնամին միայն, կեղծելով նորօրյա պատմությունը, ջնջելով իրենց հանցանքի արյունոտ էջերը: ՈՒ այդ կեղծիքը ու խաբեությունը շարունակվում է արդեն քսանհինգ տարուց ի վեր, սերունդներ են մեծացել այդ ստի ու կեղծիքի վրա, և դժվար է լինելու հետագայում ապացուցել որ մանվելի ու վազգենի պես տականքները ժողովրդի ու պետության թշնամիներն են, ոչ թե հերոսները: Իզուր չէր, որ Վազգենի հանցագործ եղբորը` Արմեն Սարգսյանին դարձրեցին Պաշտպանության նախարարի խորհրդական ու անգամ ազատամարտիկ, երբ նրա հոգուն կան անմեղ զոհեր ու հսկայական հանցանքների մի շարք, որոնց մեջ էր ամենածանր հանցանքներից մեկը` պետական դավաճանությունը: « Երկրի քրեական օրենսգրքում չկա որեւէ հոդված, որին հանցակից չէր Վազգենի կեղտոտ ձեռքը: « Մտորումներ « Պազոլինի » -ից հետո » գրքից Արտյոմ Խաչատրյան ( https://surhandak.wordpress.com/2015/01/09/%D5%A1%D5%BF%D5%B8%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%B6%D5%A5%D6%80-%D5%BA%D5%A1%D5%A6%D5%B8%D5%AC%D5%AB%D5%B6%D5%AB-%D5%AB%D6%81-%D5%B0%D5%A5%D5%BF%D5%B8/ ) Սակայն նրանք իրենց հանցանքները պարտակում են ինպես ասում էր Վազգեն Սարգսյանը « ՄԵՐ ԴԵՄ ԽԱՂ ՉԿԱ »: Այո նրանց դեմ խաղ չկա քանի որ իրենց ճանապարհին կանգնող մարդկանց այդ թվում Մոնթե Մելքոնյանին ու ԱՍԱԼԱ-յի մի շարք մարտիկների ոչնչացրեցին դաժանաբար: Այդպես անում են առ այսօր իզուր չէ, որ շարունակվում են տիտղոսներ ու մեդալներ տալ Մուկ Աբրահամյանի, Լիսկա Խաչատրյանի, Գալուստ Սահակյանի, Մանվելի ու Սեյրան Սարոյանի թուլեքին ու ամենակարևորը, որ ամիջապես կարճ ժամանակում պետական սանդուխքով հասնում բարձր պաշտոնների կազմելով իշխանական էլիտայի մաս: Ի՞նչ է նշանակում, Վազգենի ասած խոսքը հիշելով, « ՈՐ ԸՆԴԻՄՈՒԹՅՈՒՆԸ 100 ՏՈԿՈՍ ՁԱՅՆ ԷԼ ՍՏԱՆԱՐ, ՆՐԱՆ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆ ՏՎՈՂ ՉԿԱՐ » Վազգեն Սարգսյան 1996 Թ Ինչպես տեսնում ենք Նեպոտիզմը խոր արմատներ է գցել մեր երկրում, ինչպես կասեր Արմեն Զավենովիչ Սարգսյանը. « ԸՆՏԱՆԵԿԱՆ ՔԱՎՈՐ- ԽՆԱՄԻԱԿԱՆ ԸՆԿԵՐԱԿԱՆ ԿԱՊԵՐԸ, ՊԵՏՔ Է ՎԵՐ ԴԱՍԵԼ ԵՐԿՐԻ ՇԱՀԻՑ` ՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՇԱՀԻՑ » : ( ԱՐՄԵՆ ԶԱՎԵՆԻ ՍԱՐԳՍՅԱՆ 2015 ©)

Խորհրդային միության ժամանակներում Նեպոտիզմը գործում էր, սակայն դա պետության մեջ համակարգված չէր ինչպես եղավ 1990 թվականից հետո: ՀՀՇ վերնախավի եռյակը` Լևոն Տեր-Պետրոսյանի, Վանո Սիրադեղյանի ու Վազգեն Սարգսյանի եղել են երիտթուրքերի եռյակի` Էնվերի, Թալիաթի ու Ջեմալի գործի շարունակողները, ժամանակը հաստատեց, որ դրանք նույն ոճրագործներն են ինչ եղել են անցած դարասկզբին: 1990 -1993 ԹԹ հատվածում մեկ միլիոնից ավելի հայեր տարագիր եղան ենթարկվելով սպիտակ սպանդի:

Իսկ իշխանական էլիտան խրախճանքների մեջ էր իր ձեռքին կենտրոնացնելով պետության ու ժողովրդի ռեսուսները:

Վազգեն Սարգսյանի եղբայրեների ու մտերիմների արագ հարստանալու փաստերը, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ու Վանո Սիրադեղյանի հարազատների մտերիմների անպատիժ գործելու իրավունքները` անձեռնամխելիությունը Եթե կազմենք Հայաստանի սոցիալտնտեսական ատլասը կստացվի հետևյալ պատկերը: Լևոն Տեր-Պետրոսյան եղբայրները Թելման և Պետրոս Տեր-Պետրոսյանները իրենց ձեռքին էին կենտրոնացրել Հայաստանի Հանրապետության գրեթե բոլոր խոշոր գործարանները սկսած հաստոցաշինական ու մեքենաշինական գործարանները այդ թվում գիտահետազոտական ինսիտուտներն ու լաբորոտորիաններ: Միայն Նաիրիտ Գործարանի փակման համար միայն Թելման Տեր-Պետրոսյան ԱՄՆ « Դյուպոն » ընկերությունից 400 միլիոն դոլար է վերցրել: Այդ թվում բանկային ու տարադրամի փոխանակման մենաշնորհը, արտաքին ներկրման ու արտահանման որոշ ապրանքատեսակների մենաշնորհները սփյուռքի բարերարների կողմից փոխանցվող գումարների ու հասարակական, բարեգործական հիմնարկների շահույթը: Վանո Սիրադեղյանի « Կլանը » հանձինս Գրզո` Խաչատուր Սուքիասյանը իր ձեռքին էր պահում Երևանի կենտրոնի տոնավաճառների ու կայանատեղերիների ռեկետը` մենաշնորհը, այդ թվում նրան տրված էր որոշ տնտեսական ու կենցաղային ապրանքատեսակների ներկրման մենաշնորհները, մոնոպոլիզացված մի քանի ճյուղերը արագ եկամուտ էին բերում, Վանո Սիրադեղյանի հովանավորության տակ էին նաև որոշ քրեական հեղինակություններ որոնք զբաղվում էին ռեկետով ու կողոպուտով: Չհաշված այն որ Սիրադեղյանի « կլանի » ձեռքին էր Հայաստանի հյուսիսարևմտյան ողջ հատվածը` իրենց գործարաններով պանրի ու պահածոնների գործարաններով, Բագրատաշենի անցակետը նույնպես պատկանում էր նրան անցակետով ներմուծվող հարկերը այդ կլանին էր: Վանո Սիրադեղյանը պետական իշխանական լծակները օգտագործում էր որպեսզի արագ եկամուտներ ստանան, քանի որ դատական ու ուժային կառույցներում բոլորը Կոմունիստական կուսակցական նախկին կադրերն էին, ուստի Վանոն նրանց տալիս էր մեծ հնարավորություններ, հասկանալով, որ ինքը անզոր է կոմունիստական կադրերի դեմ պայքարել:

Վազգեն Սարգսյանի « կլանը » հիմնականում Երկրապահ Կամավորականների վրա էր հիմնված, ՀՀՇ ական երկրապահ ջոկատների քրեական անցյալ ունեցող մարդիկ էին, որոնք հայրենասիրությունտ սկսում էր ամորձներից, վերջանում էր որովայնով: Այդ փնթի տեսակն էր, որ պետք է դառնար հայկական բանակի նոր գեներալիտետի հիմնասյունը: Վազգենի կլանին էր պատկանում պաշտպանության համակարգի ողջ միջոցները, այդ թվում նաև ազատագրված տարածքների թալանը, նրա ընտանիքի անդամներին ու մտերիմներին էին պատկանում Արարատյան դաշտավայրի բոլոր խոշոր գործարանները ու հիմնարկությունները` Արարատի ցեմենտի գործարանից սկսած վերջացրած պահածոնների ու գինեգործական գործարանները: Դրան կարելի գումարել Արմավիրի մարզը, Վայքը ու Սյունիքի ողջ հատվածը, այդ թվում նաև Մեղրի -Իրան անցակետը: Վազգենի կլանին ձեռքին էր Իրան արտահանվող գույնավոր և անգույն մետաղների մենաշնորհը, Իրանից ներկրվող` Մեղրու անցակետով ներկրվող բոլորը ապրանքատեսակների հարկերը ու եկամուտները: Ի տարբերություն Վազգենը ավելի անկուշտ էր ու դաժան քան Լևոն Տեր-Պետրոսյան ու Վանո Սիրադեղյանը, իզուր չէր Վանո Սրիադեղյանը ասել. « Որ եթե ես բերանս բացեմ, կստացվի, որ ես Վազգենի համեմատ անմեղ հրեշտակ եմ » : Վանոն նկատի ուներ Վազգենի կողմից կազմակերպված ազատամարտիկների սպանդը, և դա որպես գլխավոր խաղաքարտ էր պահում իր ձեռքնի, այդ էր պատճառը, որ Վազգեն Սարգսյանը ամեն ինչ անում էր, որպեսզի Վանոն չխոսի: Իսկ կհարցնեք թե ինչու՞ Վանո Սիրադեղյանը Վազգենի մահից հետո չխոսեց: Չմոռանանք, որ Վազգենի բացահայտումը ժողովրդին կարող է շուռ տալ ողջ իշխանական էլիտայի դեմ , քանի որ հենց Արմեն Սարգսյանի ասած Քավոր-խնամիական կապերով շաղգապված այդ քրեածին էլիտան Վանոյին թույլ չի տալիս խոսել:

Մենաշնորհները որոնք գտնվում էին էլիտայի ձեռքում արվում էր հենց Նեպոտիզմի սկզբունքով, իզուր չէ, որ նախկին ու ներկա պաշտոնյանների թուլեքը ամուսնական ու քավոր սանիկական կապով շաղգապված են միմյանց հետ, դա հնարավորություն է տալիս միշտ մնալ իշխանության վերին օղակներում: Իզուր չէ, որ պաշտոնյանների զավակները ապահովված են առանձնատներով ու սեփական շահույթաբեր բիզնեսներով, բանկային խոշոր հաշիվներով, անգամ օտարերկրյա անձնագրերով:

Մինչ ժողովուրդը տառապում է Շահագործող դասակարգի ճիրաններում` իրենց հանապազորյա հացը մուրալով, իշխանական էլիտան զբաղված է սահմանադրության փոփոխություններով հաստատել Նեպոտիզմի օրինականացումը ու նրա անձեռնամխելիությունը ապահովվելու համար: Այսինքն օրենքի ուժով ամրագրել իրենց և իրենց ժառանգների իրավունքները, թալանված և կողոպտված միջոցների անձեռնամխելիությունը: Իսկ չքավորների զավակները զոհվում են սահմանին, ժողովուրդը խոշտանգվում է ու հալածվում:

Ասացեք արդյոք հնարավո՞ր է երկիր կառուցել այս խաբկանքի ու գարշանքի վրա… Ինչպես կասեր օղորմածիկ Գագիկ Շամշյանը « Այս ճիվաղները ոչնչի ընդունակ չեն, բացի սպանելուց ու հաճույք ստանալուց » : Իմիջայլոց այս փնթի Շամշյանը եթե համարվում է լրագրող, ապա հենց այդ աղբակույտի շնորհիվ, քանի որ նրանք փորձում են այս տեսակ փնթի լրագրող կոչվածների շնորհիվ ժողովրդի աչքին թոզ փչեն, որ մեր պետությունը հզոր է իսկ բանակը անպարտելի: Իրականում այդ ամենը սուտ է, ոչինչ է քան մի փուչիկ, որը օրերից մի օր պայթելու է:

Իսկ գիտե՞ք թե այդ սուտ պետության մեջ ամենավտանգավոր երևույթը որն է… Դա Մտավոռականությու’նն է… Ճիշտ է գրված, մի մտածեք թե սխալ եմ գրել բառը: Քանի որ Մտավորականությունը բառիս բուն իմաստով վաղուց դարձել է Մտավոռական, այն օրից երբ Հրանտ Մաթևոսյանի պես տխմարը Վազգենի ու Վանոյի մասին գովերգեց. « Թե սիրում է Վազգենին, իսկ Վանոն էլ իր երկրորդ սերն է » : Ինչևիցէ մտավորականների հետ կարելի է գումարել աստվածապիղծ հոգևորականությանը, որը Հուդայի նման երեսուն արծաթով հոգին ծախեց սատանային: Ճիշտ ասած Կաթողիկոս Գարգին — Բ ն Վազգեն Սարգսյանին 30 հազար դոլար էր խոստացել կաթողիկոսական գահը ժառանգելու համար, դրա փաստագրական տեսանյութերը անգամ համացանցում կան: « Դժբախտություն է, սակայն, երբ դաստիարակիչն ինքը ևս կարիք ունի դաստիարակության» : Գարեգին Նժդեհ

Չհաշված այն փաստերը, որոնք համոզում էին Վեհարը կրող այդ փնթիներին արատավորել ու պղծել ոչ միայն հայկական եկեղեցին այլև հավատը: Աստվածապիղծ հոգևորականները ետ չէին մնում Ազգադավ իշխանավորներից, … Սկսած մանուկների բռնաբարությունից, վերջացրած փողերի լվացումով ու օվշորային խարդախություններով: Բոլոր բնագավառներում նրանց կեղտոտ ձեռքն էր, արտասահմանյան բանկերում միլիոնները թաքցնելով ժողովրդից, երբ հազարավոր մանուկներ լուսացնում են բաց երկնքի տակ, երբ դեռ 1988 -ի երկրաշարժի աղետյալները բնակվում են թիթեղապատ հյուղակներում: Չհաշված Բաքվի ու Սումգայիթի, Շահումյանի ու Արծվաշենի փախստականները, որոնք արդեն քսանհինգ տարի է մոռացված են ու մատնված անտարբերության: Իսկ եկեղեցաշինությանը հորդորող հոգևորականներից ոչ մեկ, չմտածեց, որ ժողովուրդը ավելի շատ հացի ու տանիքի կարիք ունի քան եկեղեցիների, որ ժողովուրդը ավելի շատ Աստծո սիրո կարիք ունի, քան թե անտաշ թալանչիների: ( Փողի մեռած հոգևորականը, հոգեպես մեռած է: Ազգադավ իշխանություններին սատարող եկեղեցին, աստվածապիղծների որջն է: ԳՀ © ԱՌ 2014 )

Եկեղեցին նույնպես թևակոխեց Նեոպոտիզմի դարաշրջան, Գարեգին Բ ն Նոր Նախիջեւանի եւ Ռուսաստանի հայոց թեմի նախկին առաջնորդ Տիրան արքեպիսկոպոս Կյուրեղյանին ( ավազանի անունը` Ղազարոս Կյուրեղյան ) 17/06/ 2001 գահընկեց արեց, իսկ փոխարենը այնտեղ նշանակեց իր հարազատ եղբորը` Եզրաս արք. Ներսիսյանի:

Շատերը հիշում են 1996-09- 25 Ռազմական հեղաշրջում իրականացնելուց հետո, Վազգեն Սարգսյանը հայտարարել էր. « ԸՆԴԻՄՈՒԹՅՈՒՆԸ 100 ՏՈԿՈՍ ՁԱՅՆ ԷԼ ՍՏԱՆԱՐ, ՆՐԱՆ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆ ՏՎՈՂ ՉԿԱՐ » : Առհասարակ նա այդպես էլ նախատեսել էր, չնայած մոռացել էր որ հայ ժողովրդի ցասումը ու ատելությունը կարող էր Վրիժառու Նաիրի Հունանյան ծներ:

Մի խոսքով այն ինչ եղավ հոկտեմբերի 27 — ին ոչինչ չփոխեց. քանի որ մնացին նույն խաղացողները, նույն կանոնները ու նույն ոճը: Նեոպոտիզմը դարձավ պետական իշխանության գլխավոր առաքելությունը վերարտադրվել ու պահել իրենց իշխանությունը անկախ թե ինչպես այլ կդրսևորվի` անգամ կրակելով ժողովրդի վրա: « Հայոց պատմությունը մեզ մի բան է սովորեցնում, այն որ հայը իր պատմությունից բնավ չի սովորում »: Գարեգին Նժդեհ. Շատերը հիշում են 2008 թվականի մարտի մեկը. Սակայն մոռանում են, որ այդ ավանդույթ դրեց ինքը` Վազգեն Սարգսյանը 1996 թվականների սեպտեմբերի – 25 ին Բաղրամյան պողոտայի վրա բանակը ու Երկրապահը կրակեց ժողովրդի վրա: ( Ով են գեներալներ մանվելները ու սեյրաները: Սրանք այն տականքներն են, որոնք ղեկավարվում էին բռնաբարված ընտրությունների ասպետ սարգսյան վազգենի կողմից: ԻՆՉՈՒ ՍՊԱՆԵՑԻՆ ՄՈՆԹԵԻՆ, ԲԱՅՑ ԿԵՆԴԱՆԻ ԹՈՂԵՑԻՆ « ԳԵՆԵՐԱԼ» ՄԱՆՎԵԼԻՆ հոդվածից « Լույս Աշխարհ » ԿԱՅՔ ) ։ Նորից զոհեր ու արյուն… Սակայն իշխանությունները մաքրեցին իրենց կեղտերը ու հետքերը: Այնպես ջնջեցին, որ ժողովուրդը չհիշեց Վազգենի ՈՉ ՎԱՂ ԱՆՑՅԱԼՈՒՄ գործած ոճիրները, անգամ հոկտեմբերի 27 — ին արտասվում էին ազգովի Վազգենի դիակի առջև: Այնպես ջնջեցին, որ ազգովի 2008 -ին գոռում էինք « Լևոն նախագահ » ( Չնայած մինչև հիմա էլ շարունակում են գոռալ ) Մի խոսքով, այն ինչ եղավ, շարունակվում է հիմա, ինչպես ասում են ՀԻՆԸ` ՆՈՐՈՎԻ: ( Դա մի սարսափելի եղեռնագործություն է, սպանել պատմությո՜ւնը։ Դա ամենամեծն է բոլոր հանցանքներից։ Նրանք կամենում են ոչնչացնել մեր նախնյաց գործերը և հավիտենական  մոռացության մե՞ջ թողնել մեր հայրենիքի հիշատակները, որպեսզի իրանց վատ գործերն ևս նրանց հետ ծածկվեն, մոռացվեն և ապագայի համար ամոթի ու նախատինքի առարկա չդառնան։

 « Դուք արժանի՜ եք ձեր վիճակին, որ ինքներդ եք պատրաստել ձեր համար․․․ Նա մեղավոր չէ, որ այրում է և մորթում է․․․ Կամ մահ և կամ կյանք․․․ » Րաֆֆի Ջալալեդի Րաֆֆի Ջալալեդի ) Նույն կեղտը, նույն աղբը, նույն գարշահոտությունը սփյուռքում ու հայրենիքում, նույն քաղաքական էլիտան, նույն աստվածապիղծ հոգևորականները և նույն տառապյալ ժողովուրդը:

Իսկ գիտե՞ք թե այդ համակարգի թշնամին ովքեր են, ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆԸ, ՎԿԱՆԵՐԸ, ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ ՈՒ ԱՐԴԱՐՈՒԹՅՈՒՆ ՊԱՀԱՆՋՈՂՆԵՐԸ: Դե դրան գումարած նաև ես` Առաքելը որը համարվում է Ադրբեջանի գործակալ, Թուրքիայի դիվերսանտ ու անգամ Մասսոնական Ջհուդ: Ճնայած, որ ՀՀ բարձրաստիճան պաշտոնյա այդ թվում նախկին վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը ու կաթողիկոս Գարեգին Բ- ն . երջանիկ ժպիտով լուսանկարվում են Թուրքական « Գորշ Գայլերի » ահաբեկիչների հետ ու իրենք դավաճան չեն, դավաճան են Շանթ Հարությունյանը, Վոլոդիա Ավետիսյանը, Վարդգես Գասպարին ու ինչու չէ ե’ս: Վերջերս դիտում էի Ադրբեջան փախած Վահան Մարտիրոսյանին վերաբերող նյութերը համացանցում, ողջ մեդիան գրում է, որ նա դավաճան է ու Ադրբեջանի գործակալ… Գիտե՞ք թե ինչու, որովհետև մարդը փորձում էր ժողովրդի ճիշտն առաջ տանել, ինչպես ասում էր փնթի կռազի շոֆեռը, « իրենցից Աչոտ էր ուզում »: Իսկ գիտեք՞ որ ժամանակին ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը անձամբ է նրան Շնորհակալական պատվոգիր տվել, անգամ նրան հայտարարել են ազատամարտիկ « Հայկական Լեգիոն » ջոկատի անդամ, ( Չնայած պատերազմի ժամանակ առհասարակ այդպիսի ջոկատ չի էլ եղել : ) չհաշված, որ նրա մեջքին կանգնած են եղել « Լեգենդ » դարձած Աղասի Կարապետյանը, նորին մեծություն` ազգային ժողովի պատգամավոր Աշոտ Աղաբաբյանը ( Բուռնաշը ) Չհաշված, որ Վահան Մարտիրոսյանը քաղաքական դաշտում շփվել էր բարձրաստիճան պաշտոնյաների հետ: Ու հանկարծ միանգամից նա դարձավ ադրբեջանցի գործակալ… Նրա Ադրբեջան փախնելը նշանակում է, որ Հայաստանում չգտնվեց գեթ մի մարդ, որը կարող էր պաշտպանել նրա երեխայի ու կնոջ անվտանգությունը: Դա հայ ժողովրդի անտարբերության ու առհամարանքի պատասխանն էր, որոնք չցանկանավ պաշտպանել հայ կնոջը ու երեխային, սակայն քարկոծելուց լավ քարկոծում են: « Մեր բարյացակամ չեզոքության դեպքում իսկ, թրքությունը պիտ վարվեր մեզ հետ ճիշտ այն ձևով, ինչպես որ վարվեց »: Գարեգին Նժդեհ Հասարակությունը անտարբեր գտնվեց Վահանի կնոջ ու երխայի հանդեպ, անտարբեր եղան նույնիսկ Շանթ Հարութունյանի անչափահաս որդու` Շահեն Հարութունյանի նկատմամբ իրականացված հանցագորության դեմ, անտարբեր եղան ազատամարտիկներ` Վոլոդիա Ավետիսյանի ու Սուսաննա Մարգարյանի, այդ թվում Վարդգես Գասպարի դեմ իրականացրած խոշտանգումների դեմ, այդպես անտարբեր եղավ երբ պատերազմի տարիներին թիկունքից ՀՀ իշխանությունները բարբարոսաբար ոչնչացնում էին ազգի հերոս տղաններին: Հասարակությունը անտարբեր եղավ երբ Նաիրի Հունանյանը գնում էր հանուն ժողովրդի ինքնազոհաբերության: Իզուր չէր Գարեգին Նժդեհը ասում. որ Ապերախտ ժողովուրդ ենք, որովհետև գնահատել չգիտենք նույնիսկ հերոսներին ու նահատակների շիրիմները անգամ պատմությունը, մեր մեծերին: ( « Ապերախտ ժողովուրդ » ՆԺԴԵՀԻ ԽՈՍՔԸ ՈՒՂՂՎԱԾ ԺՈՂՈՎՐԴԻՆ, 1920թ.-ի սեպտեմբերի 17-ին )

Սակայն անտարբեր չենք բայաթի կանչող Արմենչիկին ժողովրդական արտիստի կոչում ստանալուց, անտարբեր չենք երբ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ու Դոդի Գագոն իրենց թուլեքին հարսանիք են անում, Սիրուշոյի ու իր լամուկի մասին գովերգելով: Սակայն անտարբերության են վերաբերվում, երբ կռազի շոֆեռը իր փնթի հալով Զորավար Անդրանիկին էր նվաստացնում ու ծաղրում մոլագարի մեդալ տալով: ( « Գիտակից ստրուկի և հանցագործի մեջ չկա տարբերություն » : Գարեգին Նժդեհ )

Հիմա ասացեք այս ընդհանուր պատկերի վրա իմաստ ունի՞ Վահան Մարտիրոսյանին դավաճան անվանել երբ ՊՆ նախարարության բոլոր գեներալները ներառյալ ՊՆ նախարարով միլիոններ են դիզել մեր զինվորների, որդեկորույս մայրերի արյան հաշվին, երբ քաղաքական ճիվաղները ( Ըստ Գ. Շամշյանի ) միլիոնների մեջ լող են տալիս, Դուբայում ու Եվրոպական երկրներում շքեղ առանձնատներ կառուցում, իսկ Հայաստանում ամեն հինգերորդ երեխա թերաճ է, որովհետև տարվա մեջ անգամ լիարժեք չեն սնվում: ( « Մի ժողովուրդ, որի որդիները հավասար չեն օրենքի եւ մահվան առջև` հաղթական հայրենիք չի ունենա »: Գարեգին Նժդեհ Երբ երկու տասնամյակից ավելի է երկրաշարժի գոտու աղետյալները թիթեղյա հյուղակների մեջ են ապրում: իսկ Բաքվի Շահումյանի ու Արծվաշենի փախստականների մասին վաղուց արդեն մոռացել են: Իսկ Սիրայի պատերազմից մազապուրծ փախած Սիրիահայերին Հայաստանում կողոպտում են ու խոշտանգում, նույն այն կոմսոմոլի վիժվածքի ձեռքով, որը տասնամյակներ առաջ, հայտարարում էր թե . « սփյուռքահայերին չպետ է Հայաստան թողնել »

Հիմա ասացեք դավաճանը ո՞վ է Վահանը Մարտիրոսյանը թե՞ ե’ս Առաքելը… Շանթը թե Վոլոդիա Ավետիսյանը, որոնք փորձում են ժողովրդին հասկացնել, որ ԹՇՆԱՄԻՆ ներսում է: « ՆԵՐՔԻՆ ԹՇՆԱՄԻՆ ԶԻՆԱԿԻՑ Է ՈՒ ԵՂԲԱՅՐ ԱՐՏԱՔԻՆ ԹՇՆԱՄՈՒ » : ԳԱՐԵԳԻՆ ՆԺԴԵՀ: Այնքար տխմար գտնվեցինք, որ նույնիսկ չկարողացանք հասկանալ, որ թշնամու դուդուկի տակ պար ենք գալիս ու մեր զավակներին էլ պատանի երկրապահ դարձնելով մատաղ ենք անում ԵԿՄ — ի ենիչերին: « Մեր պատմությունը լեցուն է դավաճանության փաստերով։ Պարսիկների, հույների, արաբների, սելջուկների կամ մոնղոլների բանակները մեզ նվաճելուց առաջնորդվել են միշտ հայի ղեկավարությամբ։ Հայերը միշտ կռվել են թշնամու հետ ուս-ուսի սեփական ժողովրդի դեմ »։ ՐԱՖՖԻ

Րաֆֆի « Վերջին Բոլշևիկի » ոհմակը ինչպես արել էր մեկ դար առաջ, շարունակում է հիմա նույն ոճով, նույն դավադրությամբ, կոմսոմոլ Վազգեն ու Հրանուշ, Կոմունիստ Սերժիկ ու Գագիկ Հարութւնյան ու Աղվան Հովսեփյան ու Ռոբերտ Քոչարյան: ( Ռոբերտ Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանը « սպարապետի » հետ համեմատած հիրավի հրեշտակներ են» « Ազգային գաղափար » ամսագիր ) Նույն բոլշևիկներն ու չեկիստները իրենց կեղծիքով ու ստով… Փնտրեք հայի սուրն այնտեղ որտեղ հայի արյուն է թափվել։ Րաֆֆի

Ասացեք մի՞թե հնարավոր է երկիր կառուցել, երբ արդարությունը բարձրաձայնող մարդուն դավաճանի պիտակ են կպցնում, մի՞թե հնարավոր է պետություն կառուցել այդ ստրկամիտ հասարակության հետ, մի՞թե հնարավոր է խոսել ճշմարտությունից երբ գիտենք, որ այդ ամենը սուտ է, որ փարիսեցիների պես իրար են ծախում ու դավաճանում, երբ արդարությունը դառնում է արդեն դատապարտելի ու վտանգավոր: Երբ ժողովուրդը անտարբեր է որդեկորույս մայրերի արցունքը ու տառապանքը տեսնելիս, անտարբեր է ամեն օր սպանվող զինվորների հանդեպ, անտարբեր է խոշտանգվող մանուկների ու երկիրը թալանող անպատիժ իշխաններ հանդեպ: Անտարբեր են երբ թշնամին ոչնչացնում է մեր մշակույթը ու արվեստը, լեզուն ու գրականություն: ( « Թշնամուն մի հանցանք ներել` նշանակում է նորե՛րն արտոնել »: Գարեգին Նժդեհ. )

Նորը կառուցելու համար հարկավոր է հին աղբից ազատվենք, մաքուր էշից պետք է սկսելով, նոր հիմք է պետք, արդարության ու ազնվության վրա, նոր մարդիկ ազնիվ ու բարեխիղճ, Նալբանդյանը ասում էր « Մեր քարոզած ճշմարտութիւնը գուցէ թէ կտրատում է ազգի սիրտը, բայց այդ սուրը միակ հնարն է փտած ու ճարակած խոցը առողջ մասերից բաժանելու եւ հեռացնելու համար». Միքայել Նալբանդեան

« Մինչև որ չկարողանանք ներքին թշնամին սպանել, անկարելի է, որ արտաքին թշնամուց ազատվել կարողանանք. » Գարեգին Նժդեհ

« Այնտեղ որտեղ ճնշում կա, կլինեն նաեւ վախկոտությունն, ամբարտավանությունն ու զազրախոսությունը։ Մարդը կարիք ունի ազատության որպեսզի հասկանա ազատության օգտակարությունը »։ Րաֆֆի

 

Գեհենի Առաքել 31/03/2016